Dag 21 - The Entrance - Leura - Three Sisters - Oberon

Rond 5u werden we wakker en was het onmogelijk nog te slapen. We zijn uiteindelijk maar rond 11u de sleutels van de douches en toiletten gaan terugbrengen en dat mag eigenlijk maar tot 10u. Met een klein hartje en een excuus dat klaar stond ging ik de receptie binnen. Het excuus was niet nodig, de mevrouw wenste ons een goeie reis, verder geen woord over de tijd gerept.

Om van hieruit naar de Blue Mountains te gaan moeten we de Pacific Highway volgen om in Groot-Sydney (Parramatta) de Great Western Highway te nemen. Je merkt aan het aantal baanvakken dat je een grote stad nadert. En enkel aan de baanvakken want rondom je zie je niets al groen. Groen en asfalt.



Voor de eerste keer maken we files en de bijhorende ambetante chauffeurs mee. Net voor de afslag om de Great Western Highway te nemen staan we voor een licht aan te schuiven. Ik denk dat het stijgingspercentage rond de 8-9% ligt. Met een campervan van 3 ton en veel ongeduldige chauffeurs viel dat gewicht bijna volledig op de koppeling. Dit korte stukje alleen al duurde zo'n 20 minuten, mede dankzij rotzakjes die het kruispunt opgaan als het nog bezet is.



Het weer zit niet mee, voor de verandering. Veel regen en bewolkt. We rijden het stuk goed door naar Leura, een klein dorpje voor Katoomba die in onze reisgids als gezellig bestempeld werd. Moest het niet regenen was het misschien gezelliger, we aten wat pasta om de komende honger te drukken. Iets verder namen we een cappucino om op te warmen. Dit was Belgisch herstweer!

Aangekomen in Katoomba; de stad die bekent is omwille van een rotsformatie waarin Aboriginals drie gevangen zusjes zagen, The Three Sisters. Je kan ze op verschillende plaatsen bekijken, via andere lookout points. Wij kozen voor de grootste en dichtste, Echo Point. De regen was even weg maar alles was nog wel nat, warm was het hier niet, je zit hier ook op zo'n 1000 meter hoogte en de wolken waren er nog wel.



Dit moet zowat de best uitgeruste lookout point zijn die we bezocht hebben. Je merkt ook wel dat vele mensen die Sydney bezoeken dit als daguitstap doen. Alle nationaliteiten zie je hier rondlopen, hier en daar hoor je Nederlands met een noorderburen accentje.



De Blue Mountains is een groot national park dat een barriere vormt ten westen van Sydney. Het zorgt ervoor dat Sydney zich niet meer die kant kan uitbreiden. Het zal er ook wel voor zorgen dat de inwoners van Sydney iets of wat propere lucht kunnen inademen. Ze heten trouwens Blue Mountains omdat je in de verte een blauwe schijn ziet. Mocht het weer hier beter geweest zijn hadden we nog wel een wandeling of eventueel een dag extra hiervoor uitgetrokken. We zullen nog een moeten terugkeren.

Het weer zag er voor de komende dagen trouwens niet beter uit. We kozen dan maar om dicht bij de Jenolan Caves te kamperen. Na wat inkopen gedaan te hebben vertrokken we richting Oberon, waar volgens onze kaart de dichtstbijzijnde camping was.

Heuvelachtig gebied, op en neer met de camper. Weinig wegen die kaarsrecht lopen hier.



Mooie landschappen onderweg waardoor de rit niet echt saai is. Iets wat we amper ondervonden tijdens het rijden Down Under.



Aankomen in Oberon kregen we onafgebroken regen. In de camper eten gemaakt en om wat afleiding te hebben op zoek gegaan naar nog iets dat open was. We zijn van her naar der gegaan want het ene sloot om half 10, het ander om half 11. Het is te merken dat het zondag was.

Jap out.

Dag 20 - Belmont - Cessnock - Hunter Valley - The Entrance

De wijnproductie binnen Australië begon niet veel nadat de Eerste Vloot aankwam. Naar het schijnt was het gouverneur Phillip zelf die ermee begon, hij had stekken meegenomen uit Zuid-Afrika om zijn wijngaard bij Sydney te starten. Maar de Schot James Busby wordt als de vader van de Australische wijn beschouwt. Uiteindelijk heeft iedere staat wel een wijnstreek, de ene al bekender en prestigieuzer als de andere. Wij zouden Hunter Valley bezoeken, niet omdat het de beste Australische wijn heeft maar omdat het voor ons het gemakkelijkst te bezoeken is.

Hunter Valley ligt zoals de naam verraadt in een vallei, we moeten bij Cessnock raken, daar begint de rondrit. Vandaag is het mooi weer, de zon schijnt en er is soms zelfs meer blauw dan wit te zien in de lucht.



Alles ziet er proper en verzorgt uit. De wijngaarden mooi op een rij, weinig tot geen onkruid te zien, hier en daar zelfs bijhorende bloemetjes. Wij kennen zelf niet veel van wijn, maar dat weerhield ons niet om vandaag te proberen en paar wijnhuizen te bezoeken. De eerste die we tegenkwamen was Tempus Two, een wijnhuis met een strakke architectuur en bijhorend imago. Ze leveren er zelfs de mensen via helicopter. Ik denk trouwens dat het woord tempus een betekenis heeft in één of andere Aziatische taal, het was populair bij de spleetoogjes.



Na een paar wijnen te proeven besloten we terug richting campervan te gaan. Veel te veel gedrum door veel te kleine mensen. Veel te veel wijnhuizen om nu al geld op te doen! We gingen richting McGuigan Cellar, dat was eigenlijk de buur van waar we kwamen. Alle wijnhuizen liggen hier vrij dicht bij elkaar. Lang zijn we hier ook niet gebleven, we kregen wat kleine glaasjes en wat uitleg maar er zat niets tussen dat onze smaakpupillen zo verbaasde om onze portemonnee boven te halen.

Toch maar even onze Capitool bovenhalen, daarin stonden twee pagina's volledig toegewijd aan de Hunter Valley, ze stelden zelfs een route voor. Er staat iets in over een organische wijngaard, Tamburlaine heet ze. Als je het domein binnenkomt vragen ze je om traag te rijden, er zijn namelijk wormen en microben en soms wat mensen aan het werk. Hier proeven we de oudste wijn van de kaart en ze is meteen verkocht.

We kennen niet veel van wijn, en bij iedere wijn die je proeft verteld de persoon van het wijnhuis eigenlijk al wat je zou moeten proeven. Het is dus niet moeilijk om te doen alsof je er iets van kent. Maar om eerlijk te zijn, je leert het wel na een tijdje om het te proeven. En normaal spuw je het ook uit, wat we niet deden, met alle gevolgen vandien. Want in Lindemans en Rosemount Estate, een wijnhuis dat er eigenlijk twee zijn maar van dezelfde eigenaar, gingen ze gretig de hele lijst af. En we hebben zelfs de rode wijn overgeslaan.



We moesten nu toch wel iets te eten hebben. Er was er nog eentje die onze reisgids aanbevool: McWilliams. Onderweg naar het wijnhuis kwamen we roadworks tegen en aangezien we in een happy mood, op vakantie en geen tijdsgebrek (of besef) hadden bleven we rustig wachten tot de meneer met het bordje ons de gele kant zou laten zien. Tijdens onze rondrit down under al heel wat roadworks tegengekomen en er staat meestal bij het begin een persoon die zijn roeping gemist heeft. Hij had evengoed lollypopman bij een F1 team kunnen worden.



Aangezien het een tiental minuten ging duren alvorens hij ons de andere kant van het bord zou laten zien, en ik nieuwsgierig was naar wat de job eigenlijk inhoudt, begonnen we een praatje te slaan. Blijkt dat hij dit een hele dag doet, en als het meezit een kwartiertje afgelost wordt door een collega. Hij zal nogal een blaasinhoud gekweekt hebben over de jaren.

McWilliams staat bekent om zijn witte wijnen. De vriendelijke sommelier liet ons zijn beste wijnen proeven. Hier was het al minder druk dan in het begin, geen pretentieus gedoe met helicopters of andere poepchique vervoermiddelen. Toen hij hoorde dat we van Belgïe kwamen vertelde hij ons dat hij een vlaams gezegde wist, en onze gekochte wijn pas gingen geven als we It's like an angel pissing in my mouth in het vlaams zouden zeggen.



We reden zuidwaards langs de kust, geen idee waar we terecht zouden komen. We kozen ervoor om een zandweggetje doorheen Wyrrabalong National Park te nemen, het avontuur opzoeken. Elke loodste ons er doorheen, we kwamen aan in The Entrance. Het zag er een mooi kustdorpje uit, nu nog een bordje vinden die ons naar een camping brengt. We hadden er één op de weg tegengekomen maar we gingen even het centrum verkennen in de hoop er misschien nog een paar tegen te komen zodat we de beste eruit konnen kiezen. We gaven het na een tijdje op en keerden over de brug terug naar de eerste camping die we zagen.

Snel naar de winkel, we hadden zin om eens gebruik te maken van de barbie, ze zijn immers op elke camping beschikbaar. Onze McDonalds radar ging in het rood, tijd om nog eens een poging te doen om onze blog bij te werken.

Het ging weer zoals gewoonlijk aan de trage kant en we gaven het uiteindelijk op. Dan maar terug richting camping, het was ondertussen al rond een uur of acht.

Aangekomen bij de campingkitchen was er een feestje aan de gang voor een jonge knaap van een jaar of zeven. Ze namen twee van de drie barbies in beslag en de derde deed het niet al te best. De man bood één van de twee vriendelijk aan "It's already hot mate". Ik zwierde onze kip en steak erop, Elke deed de groentjes met als voorgerecht een advocado, die zijn hier echt zéér smakelijk.

Tijdens de afwas was ik de man goed in het oog aan het houden, er wordt immers van je verwacht dat je de barbie zelf proper maakt voor de volgende gebruiker. Ik had dit nog niet echt gedaan en was er eigenlijk niet goed op voorbereid. De barbies zijn hier op electriciteit of op gas, en het vlees wordt altijd op een ijzeren plaat gekookt, niet zoals bij ons op een rooster. Er hangen om te kuisen van die plamuurmessen aan een ketting, kwestie dat de volgende ze ook nog kan gebruiken. Ik raakte aan de praat met de barbiebuur, hij bleek een kiwi te zijn en had zelfs al van Belgïe gehoord. Meer zelfs, was al in Brussel geweest en kon ons zelfs vertellen over "Mennenken Pis".

Alsof hij de leader of the pack was kwam de hele groep plots met ons praten, we kregen zelfs een stuk verjaardagscake verplicht aangeboden. Ik stak het snel in mijn mond, gelukkig was het stuk niet te groot. Ik ben geen snoeper en kan mezelf geen taartkenner noemen maar het viel wel mee. Ze vertelden ons dat er straks, binnen zo'n 10 minuten een vuurwerk te zien zou zijn langs het water, om een reden die ze ook niet wisten. Who cares anyway?

Come have a beer later on, zei de kiwi. Geen probleem, waar zit je ergens? You'll find us, we're with this group by the water. Ok, tot straks.



Geen groep te vinden, we zijn zeker vier keer de camping rondgelopen, de mensen begonnen ons al raar te bekijken. Wacht eens, is dat daar geen groep mensen buiten die tent, Elke?

We hadden een fles wijn meegenomen die we in de Valley gekocht hadden maar ze wouden geen glas, ze hadden zelf wijn en bier ter beschikking. Het zou nog een gezellige avond worden en we leerden opnieuw mensen kennen maar geen echte Ozzi's. Kiwi's, Pom's en een koppel afkomstig uit Noord-Ierland.

Jap out.

Dag 19 - Old Bar - Cape Hawke - Myall Lakes - LongWorth Park - Newcastle - Belmont

Het zou een derde dag op rij een wat rustigere dag worden met wat sightseeing.
Vertrokken in Old Bar zouden we via de kustlijn richting Newcastle rijden.

Een eerste stop was voor ons de Mc Donalds in Forster. We wouden jullie nog even wat op de hoogte brengen van onze avonturen.
Met een lekkere cappucino (jaja toch iets waar ze goed in zijn) placeerden we ons in het zonneke.
Na een uurtje, eens een snelle update voor de verandering, konden we verder gaan met onze rit.

We kwamen voorbij een bordje dat een look-out point "Cape Hawke" aangaf. Hierover hadden we nog niet gelezen, maar zoals tijdens de rest van onze trip sloegen we hier af, onze stelling is dan ook, hoe meer je kan zien hoe beter.
We kwamen toe in het Booti Booti National Park, we wisten niet echt wat te verwachten.
Er stond al aangegeven dat het een stijle klim zou worden. Voor een keer was het dan ook eens een goede dag, met veel zon.
We begonnen aan een klim van een paar 100 meter. Ik ben toch een keer moeten stoppen om op adem te komen, zelfs na onze vele wandelingen was mijn lichaam hier nog niet aan gewoon.



Uiteindelijk aangekomen op de top was het zeker wel de moeite waard. Je had een uitzicht met aan de een kant de zee en aan de andere kant de Myall Lakes waar we later op de dag naartoe zouden gaan.



De terugweg naar de camper verliep gelukkig wat vlotter dan het beklimmen naar het look out point.
De route richting en langs de Myall Lakes was geweldig en rustgevend.
Het was weer een mooie rit, met mooie landschappen en weinig volk op de weg, zodat Jap nog eens goed kon cruisen :-).





We maakten snel een tussenstop in Longworth, een rustig dorpje aan het water om ons buikje terug wat te vullen en zette onze reis verder richting Newcastle.



We zouden daar eindelijk onze gebroken ruit laten herstellen.

Newcastle is een vrij grote stad waar industrie nog altijd de hoofdactiveit is. Door de grote varieteit in bouwstijlen zorgt dit toch voor een speciaal karakter van deze stad.
De stad ligt losjes rond een mooie haven gegroepeerd en de hoofdstraten lopen kriskras tegen de heuvels op.
Op onze weg hadden we al even gebeld naar Apollo en zij hadden ons een adres doorgegeven waar we in Newcastle onze ruit konden laten herstellen.
Daar toegekomen weer gestopt bij een toeristisch centrum om te horen waar we het bedrijf konden vinden.
Tijdens het zoeken stopten we even langs de weg om toch maar even te bellen of het zou lukken om de ruit te herstellen, niet dat we daar uren zouden moeten staan wachten.
Ze begonnen Jasper te overstelpen met ambetante vragen, zoals welke autoverzekering we hadden enz
Hiervoor moesten we natuurlijk eerste zelf terugbellen naar Apollo, want hoe konden wij dit nu weten.
Gelukkig zei Apollo dat we het zo mochten laten en dat ze het zelf wel zouden fixen als de camper terug werd gebracht.
Wij natuurlijk zo blij als een vis, want zo konden we toch nog wat gezien krijgen in Newcastle zelf.

We parkeerden de auto en deden een wandeling door het Foreshore park, rond het Fort Scratchley. Dit werd gebouwd om de Russen af te schrikken die sinds 1880 op steenkool uit waren.



Uiteindelijk kwamen we uit bij Nobbys beach. Een mooi rustig strand met zijn lighthouse.



We wandelden verder via de promenade en kwamen zo bij de ocean baths. Wij in België zijn overdekte zwembaden gewoon, maar dit was toch eens iets anders. Deze zwembaden grensden ook aan Newcastle beach.
We hebben hier maar even een tussenstop gemaakt om wat foto's te maken om zo terug naar de camper te wandelen.

Op onze zoektocht om uit het centrum te raken, kwamen we nog langs enkele rijke buurten in de bergen waar je wel een mooi uitzicht had over Newcastle.



Uiteindelijk besloten we om die avond een camping in Belmont te zoeken. Het was van hieruit niet zo ver om de dag erna richting Hunters Valley te trekken.
Uiteindelijk de goedkoopste camping tot hiertoe gehad al hebben we echt wel een klote plaats gekregen, vlak aan de ingang waar iedereen moest passeren.
Ach ja... alles is beter dan wild camperen.



Nog even snel wat te eten zoeken... en een liquorstore.. Tijdens onze zoektocht kwamen we de politie tegen. Ze waren er duidelijk op uit om die avond wat mensen tegen te houden en boetes uit te delen.
Toen ze ons passeerden schenen ze ineens met een sterk licht in Jasper zijn ogen. Wat verder kwamen we ze terug tegen en ze bleven ons volgen. Wel wat angstaanjagend, maar gelukkig sloegen ze na een tijdje een andere weg in.
Wij reden verder en toen we onze drank gevonden hadden kwamen we ze WEER tegen :-)). Dit keer hadden ze iemand tegen gehouden, waar ze een alcoholtest waren aan het afnemen.
Wij mochten passeren en kwamen zo terug op onze camping terecht.
Het duurde niet lang voor we beiden doodop waren en in ons bed kropen. We wouden namelijk fris zijn om de volgende dag genoeg wijn te kunnen proeven.

Elke Out

Dag 18 - Kempsey - Crescent Head - Port Macquarie - Tacking Point - Laurieton - Taree - Old Bar

Niet te vroeg opgestaan... nu ja... de zware dagen zitten er tot hiertoe op voor ons.
Even op onze kaart kijken en we wisten wat er die dag op onze planning zou staan.
We vertrokken richting Crescent Head. In onze gidsen omschreven als een rustige badplaats met rustige stranden, waar je zonder probleem kan zwemmen en surfen.
Bij ons bleef het bij kijken, want echt warm vonden we het niet, althans de wind was zeer koud...



Genoten van het uitzicht en we zouden vertrekken richting Port Macquarie.

Op onze weg, kwamen we nog één of andere tourist drive tegen. Om de ritten wat aangenaam te houden en niet altijd op de lange highways te moeten rijden, sloegen we deze weg in. Zonder eigenlijk te weten waar het ons naartoe zou brengen.
Het was een verrassend mooie route, met alweer mooie landschappen, hoe kan het ook anders.
Uiteindelijk bracht het ons terug in Kempsey, waar we vertrokken waren, maar het was deze omweg waard!



Met nog een beetje brandstof in onze tank zetten we onze reis verder richting Port Macquarie. We dachten dat we er zouden geraken, maar uiteindelijk toch maar besloten even te tanken in Telegraph point. We durfden het niet riskeren en zo te moeten duwen tot een volgend tankstation ;-).

Port Macquarie is een havenplaats die in 1821 gebouwd werd als strafkolonie. Pas in de jaren 70 van de 20ste eeuw bloeide deze stad op.
Het prettige klimaat is DE trekpleister. Al was het deze dag een beetje bewolkt en fris voor ons. Wat er ook voor zorgde dat we maar eens snel op het strand zijn gaan kijken en toen de stad wat zijn gaan verkennen.

We belanden uiteindelijk in een Italiaans restaurant. Het menu sprak ons aan dus zouden we daar maar ineens middageten.
Als we geweten hadden dat het zolang zou duren, hadden we het waarschijnlijk niet gedaan, maar we hebben er toch zeker een uur gezeten en maar wachten wachten wachten. Al een chance dat het eten lekker was en dus de moeite om op te wachten.

Uiteindelijk belanden we wat verder in Tacking Point waar we vanop een berg aan het lighthouse een mooi uitzicht hadden over het strand. We hebben hier maar even stil gestaan en begonnen alle twee wat een dipje te krijgen.





Onze zoektocht naar koffie heeft toch even geduurd. We reden langs de kunst, via lake cathie en uiteindelijk kwamen we terecht in Laurieton.
Ook maar een klein dorpje met een hier en daar een paar winkels EN gelukkig een plek waar we koffies konden vinden.
2 long blacks besteld en we konden er weer tegenaan. Vanaf dit punt nam ik het stuur nog eens een keertje over.



Uiteindelijk kwamen we op een hobbelweg die ons door het Crowdy Bay national park zou sturen om zo in Taree uit te komen.
Al een chance dat ik op dat moment al wat meer getraind was in het links rijden en het rijden met de camper, anders zou het voor mij een ramp geweest zijn! En voor Jap waarschijnlijk een nachtmerrie.



In Taree weer even wat inkopen gedaan zodat we onze magen die avond nog konden vullen.
We zochten een kleiner kuststadje, Old Bar, op om daar de nacht door te brengen. Een rustige camping, die letterlijk bijna leeg stond, maar in ieder geval beter dan langs een highway moeten slapen!

Over zo een dagen valt niet zoveel interessant te vertellen, maar dat wil niet zeggen dat ze niet plezant waren.
We genieten hier van elke seconde!

Elke

Dag 17 - Coffs Harbor - Urunga - The Heads - Kempsey

Gaan slapen met hevige regen, dus dachten dat we het goede weer wel konden vergeten.
Na wat te hebben uitslapen werden we wakker van de hitte in de camper... De weergoden waren ons eens voor een keertje gunstig, het zonnetje scheen volop met een helderblauwe hemel.
We hadden dus al snel besloten om er een rustige dag van te maken en eens te genieten.
Het avontuur zou vanaf dit punt zowieso wat minderen, maar dit wil niet zeggen dat we er minder naar uitkeken.

Uitgechecked op de camping en een "restaurantje" gezocht om te onbijten.
Wat kan er zaliger zijn dan op een morgen, buiten op het terras te ontbijten in de zon, jullie in België kunnen er nu spijtig genoeg alleen maar van dromen.
Al snel begonnen we door te krijgen dat de zon hier in Aussie echt wel gevaarlijk is, dus maar snel wat zonnemelk smeren of we waren tegen het einde van de dag 2 kreeftjes.

Toen we wouden vertrekken viel ons oog op een "Bowling club" aan de overkant van de weg. Wij in België verstaan daaronder iets heel anders, maar het is wel grappig om oudjes dit te zien spelen.



Ondertussen zaten we al bijna aan onze 3de week en hadden tot hiertoe nog altijd geen zee gevoeld of van dichtbij gezien. Dus besloten we al snel om met zo een weer daar eens gebruik van te maken.
In Coffs Harbour dan toch maar met onze voeten in de zee ploeteren en na een lange wandeling op het strand moesten we even gaan bekijken hoe we de rest van onze dag gingen vullen.
We hadden in onze reisgidsen al gelezen over "de Heads" en aangezien hier ook een tourist drive stond aangeschreven gingen we deze rit maar eens uitproberen.

Voor we hieraan begonnen maakten we nog een tussenstop in Urunga om middag te eten. Een klein gezellig dorpje aan het water, maar verder niets speciaal.

De eerste stop was Nambucca Heads, een vrij bekend oord. Mensen die van Brisbane naar Sydney reizen maken hier vaak een tussenstop. Je hebt km's lange stranden. We maakten hier dus ook gebruik van om onze benen te strekken en nog wat kleur op te doen. Het was er zeer rustig, we waren bijna alleen op het strand! Nu ja... De meeste mensen moeten deze tijd van het jaar werken zeker? ;-)



Terug in de camper gesprongen en onze reis verder gezet naar Scotts Head. Uiteindelijk is het een beetje hetzelfde, km's lange stranden, ... maar als je wat verder reed had je een mooi lookout point over de stranden.
We zagen ook wat surfers in het water bezig, poging tot surfen, maar eentje gaf het al snel op.
Nu ja... Ik zou het niet beter kunnen :-).



De toerist drive bracht ons, na wat kronkelige wegen in het groen, uiteindelijk in Stuarts Point. Dat is het ook wat Australië zo interessant maakt.. De ene moment zit je aan de zee en een paar km verder zit je alweer tussen het groen.



We konden hier natuurlijk niet gewoon voorbij rijden en maakten ook even een tussenstop.
Veel was er uiteindelijk niet te zien, buiten wat rare pelikanen die niet goed wisten waar naartoe te vliegen en enkele rare vissers.



Het was ondertussen toch al 16u en we wisten nog altijd niet waar we die nacht zouden slapen.
We zouden gewoon beginnen rijden en zien waar we uitkwamen. Het werd Kempsey... een redelijk grote stad al was het hier niet simpel om een camping te vinden.
Na wat zoeken vonden we er eentje... vlak naast de Pacific Highway nog wel...
Jasper zou die avond in ieder geval met oordopjes slapen :-))).
Achteraf bekeken was het toch maar een rare "camping" al kon je het voor ons niet echt een camping noemen, want de mensen die daar de nacht doorbrachten woonden er vast. Paar rare figuren gezien... en ook 2 Duitse meisjes leren kennen, die op 3-weekse doorreis waren in Australië.
Nog wat sfeerfoto's genomen en Jap had om onnozel te doen een snorretje geschoren... We hadden gewed dat hij zo niet zou durven rondlopen tot in Sydney. Uiteindelijk heeft hij het toch een dag volgehouden... :-D





Bij aankomst hadden we even geïnformeerd of ze WIFI ter beschikking hadden. Dat hadden ze niet, maar het Motel ernaast had het gratis ter beschikking en we konden hiervan gebruik maken. 's Avonds even wat rondgelopen op de campground en uiteindelijk een "goede" plek gevonden om jullie nog wat updates te brengen. Al heeft ons dat wel een paar beten extra gekost, want er waren overal beestjes!

Elke Out thanks to Gerda :-)

Dag 16 - Armidale - Waterfall Way - Coffs Harbour

We werden tijdens het ontbijt vriendelijk gegroet door de madam van de camping samen met een vriendin.

"Hi there! Where are you from? Beeeeeelggiiuuuuummm??!!" Zei ze enthousiast tegen haar vriendin. "I've been there, this year!!, in Bruuuuge." Ze was helemaal weg van de chocolade en het kantwerk. Een babbeltje en een handschuddeke verder vroeg ze ons om zeker het gastenboek met onze naam en het land aan te vullen. Ze liep op een wolk van vreugde verder, ze ging de tuin verder inspecteren.

Camper vertrekkensklaar maken duurt niet zo lang bij ons. We hebben met de tijd (lees: microgolf) geleerd van onze zakken op het bed te gooien. Het bed dat normale mensen eerst tot een bank met tafel omvormen maar dat gaven we al na twee dagen op.

Snel even stoppen aan de receptie om dat boek met mijn onleesbaar geschrift aan te vullen. Aan de receptie zat een vriendelijke meneer met bril. We vertelden van onze ontmoeting met Sigried, de eigenares, en dat ze vroeg een boek aan te vullen. Gretig en geïnteresseerd vroeg hij ons van waar we kwamen en wat we al gedaan hebben, hoelang we in het land zijn, the usuall. We zijn hier ondertussen al op getrained en gaven onze vaste response. Aan de reactie die hij ons na iedere vertelde etappe gaf, leek het alsof zijn broek telkens natter en natter van enthousiasme werd. Zijn hoogtepunt der hoogtepunten bereikte hij natuurlijk aan het einde van ons verhaal, dat eindigde in Armidale, voor zijn neus. Volgens mij is er daar toch iets speciaal in die tuin...

Nog maar eens tanken, onze 2.7-liter motor drinkt graag loodvrije met 10% ethanol en doet dat aan een tempo van 10 liter per 100 kilometer. Al goed, want dat is hier het goedkoopst als je geen LPG tank hebt. We kochten nog wat drankjes waarvan er een paar in de frigo mochten. Elke deed dit tijdens het rijden en ik kon bijna zeggen dat ik met een piraat het bed deel. Ze nam dit als een persoonlijke aanslag maar ik stak het op de hobbelige (rough surface) baan.

Vandaag staan er voor de verandering nog wat watervallen op het programma. We overbruggen ook een dilemma voor vele toeristen want we rijden van de New England Highway naar de Pacific Highway en we doen dat via de... Rarara?? The Waterfall Way. We hebben er al heel wat gezien down under, en voor we vetrokken hadden we er geen idee van dat er zoveel te zien waren. Deze route hadden we wel over gelezen en stond op ons to-do-lijstje.

Eerste stop was Wollombi Falls met buurman Chandler Falls een scheet verder. Wollombi betekent samenkomst van water in het plaatselijke Aboriginal dialect en is één van de hoogste (260m) van Australïe. Deze was wel indrukwekkend, van op het uitkijkplatform was je nog een groot eind van de actie verwijderd maar het uitzicht dat dat met zich meegaf was fenomenaal. Het zonnetje kwam af en toe langs de wolken door, zoniet was het een beetje fris met de wind die door de kloof waaide. En telkens weer die stilte, iets waar ik in Belgïe mijn rechterbeen voor zou geven, voor een paar weken toch.





Onderweg witte wolkjes en blauwe lucht. Kronkelende baantjes met heuvelachtig gebied langs weerskanten waar op gepaste momenten de beestjes het groen van de grond aten.







We komen langs een bruin bord met Cathedral Rock National Park op. Om de sleur te breken sla ik het onverharde weggetje in. Ik wil die steen wel eens van dichterbij zien. Zoals zoveel van die weggetjes lopen die vlak door een boer zijn land, met bijhorende koeien die zich weinig van die weg aantrekken. Je krijgt er dus een gratis safari bovenop. Langs het vier kilometer lange zandweggetje zag je in het landschap veel stenen staan, de namen liegen er hier echt niet om. Hier waren veel wandelingen beschikbaar, sommige van een halve dag, andere van een uur, en ook een steen die veel lichter was dan gedacht.



Ebor Falls, eindelijk een waterval die het meervoud in de naam waardig is. Van op het laagste platform heb je uitzicht op de beide watervallen. Via een wandelpad kun je naar het hoger gelegen platform wandelen waar een serie van twee watervallen de bewonderen is. Hier was het al wat kouder en onze enige trui werd toen zelfs een beetje nat, zo dicht stond je bij de waterval.







Het was toen rond de middag en de buikjes begonnen wat te rommelen. Het eerste wat we tegenkwamen was een zeldzaam tankstation zonder franchise dat ook eten serveerde. Een mevrouw tussen tweede en derde leeftijd vroeg verlegen wat we wouden. We namen elk een steak-sandwich en namen een kijkje in het eetgedeelte dat meer fungeert als lokaal museum. Het stond vol met oude prularia, van een oude slotsbak tot oude brandweerhelmen en verkeersborden. Wat meteen mijn aandacht trok was een orginele editie van The Sydney Morning Herald, dinsdag 22 juli 1969. Mocht ze hem verkopen had ik em gekocht denk ik. We zullen het nooit weten, ik durfde het niet vragen want ik zou het zelf nooit verkopen.



De sandwich was verrassend lekker voor zoiets simpel maar ik denk dat alles smaakt als je echt honger hebt. We ging verder van Ebor naar Dorringo, daar zijn de Dangar Falls. Het weer begon terug wat op te klaren en de zon gaf een leuk effect aan het opspattend water van de waterval, of Rusty Harris kwam met zijn Rainbow Crew ons even goeiedag zeggen, kan ook.



De watervallen zaten erop voor de dag al werden we nog wel verrast door eentje tijdens een steile daling langs een berg. Zo zie je maar dat de Aussies creatief zijn in hun infrastructuurwerken.



Dichter bij de kust kwam we terug Jacarandabomen tegen. Hier bloeien ze blijkbaar wat later. We reden op een baan dat zij aan zij meekronkelde met een rivier. Het weer was goed, de zon scheen, het was warm. We namen waar mogelijk de toeristische routes in plaats van de snelle. Plots stond er een raceway aangeduid, het was maar een paar kilometer omrijden. Mijn voorstelling van een raceway werd niet ingelost, het was een primitief kartparcours. Er was zelfs een waterpretpark maar dat was helemaal verleden tijd. Dan maar verder van het uitzicht onderweg naar Coffs Harbour genieten.

In Coffs Harbour een camping vlak bij het strand gevonden. Het was de eerste die gratis en onbeperkte Wi-Fi ter beschikking stelde (jackpot!). Na een strandwandeling maakten er dan ook snel gebruik van om jullie met een post of drie en een filmpje te verwennen.

Jap out. zwanzig uhr zehstehn

Dag 15 - Yamba - Grafton - Glen Innes - Armidale

Wakker geworden door de zon die van onze camper een oven maakte.
Dan maar ontbeten en we konden vertrekken richting Grafton.

Een streek die bekend staat om zijn jacarandabomen. Deze zouden in november volop in bloei staan en op hun mooiste zijn.



Uiteindelijk toegekomen bleek dit niet het geval, maar geen erg we hadden onderweg al een McDo gespot en waren van plan om voor jullie nog wat verhaaltjes te posten.
Uiteindelijk het shoppingcenter gevonden waar de McDo lag... Vol enthousiasme was Jasper een parking aan het zoeken... Net als in België heb je onder de shoppingcenters openbare, gratis parkings.
Zonder nadenken zo een parking binnen gereden tot we ineens een grote slag hoorden... We verschoten ons alle twee, maar konden het geluid niet echt thuisbrengen. We begonnen een beetje in paniek wat rond ons te kijken en besefte na een hele tijd dat de maximum hoogte +- 2 meter was.. We hadden er natuurlijk niet bij stilgestaan dat onze camper nog een beetje hoger was :-D.
Uiteindelijk zijn we de parking toch goed uitgeraakt en elders gaan geparkeren.
Het updaten van onze blog koste ons weer een 2-tal uurtjes. Erna nog wat gaan rondkijken in het shoppingcenter en inkopen gedaan voor savonds.

Onze volgende stop van die dag was Glen Innes.



Om daar te geraken moesten we een 160 km cruisen, een hele rit maar je kwam door 2 national parks (Washpool & Gibraltar) dus dat zou de rit wat aangenamer maken.
Ik had al gelezen over het Washpool National Park dat de wandelingen doorheen de wildernis het hoogtepunt zijn, maar we hebben ons daar maar van gespaard :-).
Het Gibraltar range NP staat in verbinding met het Washpool NP en staat bekend om zijn hoge rotsen die worden omringd door open natuurgebied en moerassen. Dit zou het mooist zijn in de zomer wanneer de wilde bloemen bloeien.
Aangezien het weer, weer wat bewolkt was en er af en toe wat druppels vielen, hebben wij het maar met er doorheen rijden gehouden en af toe eens een tussenstop gemaakt bij enkele look-out points. De rit door de bergen was in ieder geval wel de moeite, op bepaalde plekken had je een fantastisch uitzicht. Af toe kwam er zelfs eens wat hevige mist opzetten, wat van mij een gelukkig mens maakte omdat ik niet moest rijden :-D.



Tijdens onze weg richting Glen Innes kwamen we ook de boundary falls tegen.
We konden dit natuurlijk niet gewoon overslaan.
Dus maar even kleine tussenstop maken... al was het maar een 500 tal meter naar beneden lopen, toch hebben we hiervoor gepast. Het was toen alweer wat beginnen regenen en van bovenaf kon je de waterval ook mooi zien.



Onderweg kwamen we verder nog voorbij mooie groene, open landschappen. Hier en daar kwam de zon er ook al eens door, dat maakten het alleen nog maar aangenamer.



Glen Innes wordt ook wel eens het celtic country van Australië genoemd. Het gebied werd gekoloniseerd door migranten uit Ierland, Schotland, Wales en Cornwall. De standing stones in de stad zijn dan ook een monument voor alle Keltische kolonisten.





Aangekomen in het stadcentrum, wisten we niet goed waar naartoe.
Dan maar even de auto parkeren en te voet verder.
Op onze weg kwamen we een local tegen, die ons al snel duidelijk maakte dat er niets te zien was en dat we best niet teveel tijd verloren in deze stad.
Wel wat pech voor ons, want wij hadden dit eigenlijk als eindhalte voor die dag ingecalculeerd. De meneer had ons ook gezegd dat we beter naar Armidale konden gaan en dat deden we dan ook.

Voor de rest was het weer een aangename rit... mooie open vlaktes, de zon scheen ondertussen ook lekker, blauwe hemel. Och ja we hebben er zeker van genoten! Het lang in de camper zitten heeft ook zijn charmes :-).



Ook viel ons op dat ze in NSW de mensen alert willen maken wat de gevolgen zijn als je te snel rijdt.
In Queensland hebben we bijvoorbeeld geen enkele flitspaal gezien, maar hier zijn ze er blijkbaar toch wel wat strenger op.
Al stel ik mij de vraag... hoe je hier nog geflitst kan worden... want eerst krijg je een bord met de melding dat er binnen X aantal meter geflitst kan worden en dan zie je na een aantal meter flitspalen van ver staan.
Ach ja... er zullen altijd wel dommerikken zijn die het niet snappen zeker?





In Armidale dan maar direct op zoek gegaan naar een camping, ons geplaceerd en eten beginnen maken, want we vielen beiden bijna om van de honger en dat was ook aan ons humeur te merken :-D.
'S avonds nog in een lokale pub beland... Langs buiten leek het ons een gezellige plek, maar eenmaal binnen zaten er alleen maar dikke werkmannen, die nog niet de tijd hadden gevonden om naar huis te gaan. Ook hier waren ze weer volop bezig met het gokken op paardenrennen en op hondenrennen.
Beide een pintje gedronken... JAJA wie had dat gedacht... Ik die een pint zou drinken... want had het tot hiertoe nog maar bij een paar ciders gehouden.
Het was daar ook wat te saai naar ons mening en dan zijn we maar terug richting camping getrokken, daar nog wat gechilled en de dag zat er ook alweer op voor ons.

Elke 20:00