Dag 16 - Armidale - Waterfall Way - Coffs Harbour

We werden tijdens het ontbijt vriendelijk gegroet door de madam van de camping samen met een vriendin.

"Hi there! Where are you from? Beeeeeelggiiuuuuummm??!!" Zei ze enthousiast tegen haar vriendin. "I've been there, this year!!, in Bruuuuge." Ze was helemaal weg van de chocolade en het kantwerk. Een babbeltje en een handschuddeke verder vroeg ze ons om zeker het gastenboek met onze naam en het land aan te vullen. Ze liep op een wolk van vreugde verder, ze ging de tuin verder inspecteren.

Camper vertrekkensklaar maken duurt niet zo lang bij ons. We hebben met de tijd (lees: microgolf) geleerd van onze zakken op het bed te gooien. Het bed dat normale mensen eerst tot een bank met tafel omvormen maar dat gaven we al na twee dagen op.

Snel even stoppen aan de receptie om dat boek met mijn onleesbaar geschrift aan te vullen. Aan de receptie zat een vriendelijke meneer met bril. We vertelden van onze ontmoeting met Sigried, de eigenares, en dat ze vroeg een boek aan te vullen. Gretig en geïnteresseerd vroeg hij ons van waar we kwamen en wat we al gedaan hebben, hoelang we in het land zijn, the usuall. We zijn hier ondertussen al op getrained en gaven onze vaste response. Aan de reactie die hij ons na iedere vertelde etappe gaf, leek het alsof zijn broek telkens natter en natter van enthousiasme werd. Zijn hoogtepunt der hoogtepunten bereikte hij natuurlijk aan het einde van ons verhaal, dat eindigde in Armidale, voor zijn neus. Volgens mij is er daar toch iets speciaal in die tuin...

Nog maar eens tanken, onze 2.7-liter motor drinkt graag loodvrije met 10% ethanol en doet dat aan een tempo van 10 liter per 100 kilometer. Al goed, want dat is hier het goedkoopst als je geen LPG tank hebt. We kochten nog wat drankjes waarvan er een paar in de frigo mochten. Elke deed dit tijdens het rijden en ik kon bijna zeggen dat ik met een piraat het bed deel. Ze nam dit als een persoonlijke aanslag maar ik stak het op de hobbelige (rough surface) baan.

Vandaag staan er voor de verandering nog wat watervallen op het programma. We overbruggen ook een dilemma voor vele toeristen want we rijden van de New England Highway naar de Pacific Highway en we doen dat via de... Rarara?? The Waterfall Way. We hebben er al heel wat gezien down under, en voor we vetrokken hadden we er geen idee van dat er zoveel te zien waren. Deze route hadden we wel over gelezen en stond op ons to-do-lijstje.

Eerste stop was Wollombi Falls met buurman Chandler Falls een scheet verder. Wollombi betekent samenkomst van water in het plaatselijke Aboriginal dialect en is één van de hoogste (260m) van Australïe. Deze was wel indrukwekkend, van op het uitkijkplatform was je nog een groot eind van de actie verwijderd maar het uitzicht dat dat met zich meegaf was fenomenaal. Het zonnetje kwam af en toe langs de wolken door, zoniet was het een beetje fris met de wind die door de kloof waaide. En telkens weer die stilte, iets waar ik in Belgïe mijn rechterbeen voor zou geven, voor een paar weken toch.





Onderweg witte wolkjes en blauwe lucht. Kronkelende baantjes met heuvelachtig gebied langs weerskanten waar op gepaste momenten de beestjes het groen van de grond aten.







We komen langs een bruin bord met Cathedral Rock National Park op. Om de sleur te breken sla ik het onverharde weggetje in. Ik wil die steen wel eens van dichterbij zien. Zoals zoveel van die weggetjes lopen die vlak door een boer zijn land, met bijhorende koeien die zich weinig van die weg aantrekken. Je krijgt er dus een gratis safari bovenop. Langs het vier kilometer lange zandweggetje zag je in het landschap veel stenen staan, de namen liegen er hier echt niet om. Hier waren veel wandelingen beschikbaar, sommige van een halve dag, andere van een uur, en ook een steen die veel lichter was dan gedacht.



Ebor Falls, eindelijk een waterval die het meervoud in de naam waardig is. Van op het laagste platform heb je uitzicht op de beide watervallen. Via een wandelpad kun je naar het hoger gelegen platform wandelen waar een serie van twee watervallen de bewonderen is. Hier was het al wat kouder en onze enige trui werd toen zelfs een beetje nat, zo dicht stond je bij de waterval.







Het was toen rond de middag en de buikjes begonnen wat te rommelen. Het eerste wat we tegenkwamen was een zeldzaam tankstation zonder franchise dat ook eten serveerde. Een mevrouw tussen tweede en derde leeftijd vroeg verlegen wat we wouden. We namen elk een steak-sandwich en namen een kijkje in het eetgedeelte dat meer fungeert als lokaal museum. Het stond vol met oude prularia, van een oude slotsbak tot oude brandweerhelmen en verkeersborden. Wat meteen mijn aandacht trok was een orginele editie van The Sydney Morning Herald, dinsdag 22 juli 1969. Mocht ze hem verkopen had ik em gekocht denk ik. We zullen het nooit weten, ik durfde het niet vragen want ik zou het zelf nooit verkopen.



De sandwich was verrassend lekker voor zoiets simpel maar ik denk dat alles smaakt als je echt honger hebt. We ging verder van Ebor naar Dorringo, daar zijn de Dangar Falls. Het weer begon terug wat op te klaren en de zon gaf een leuk effect aan het opspattend water van de waterval, of Rusty Harris kwam met zijn Rainbow Crew ons even goeiedag zeggen, kan ook.



De watervallen zaten erop voor de dag al werden we nog wel verrast door eentje tijdens een steile daling langs een berg. Zo zie je maar dat de Aussies creatief zijn in hun infrastructuurwerken.



Dichter bij de kust kwam we terug Jacarandabomen tegen. Hier bloeien ze blijkbaar wat later. We reden op een baan dat zij aan zij meekronkelde met een rivier. Het weer was goed, de zon scheen, het was warm. We namen waar mogelijk de toeristische routes in plaats van de snelle. Plots stond er een raceway aangeduid, het was maar een paar kilometer omrijden. Mijn voorstelling van een raceway werd niet ingelost, het was een primitief kartparcours. Er was zelfs een waterpretpark maar dat was helemaal verleden tijd. Dan maar verder van het uitzicht onderweg naar Coffs Harbour genieten.

In Coffs Harbour een camping vlak bij het strand gevonden. Het was de eerste die gratis en onbeperkte Wi-Fi ter beschikking stelde (jackpot!). Na een strandwandeling maakten er dan ook snel gebruik van om jullie met een post of drie en een filmpje te verwennen.

Jap out. zwanzig uhr zehstehn

Dag 15 - Yamba - Grafton - Glen Innes - Armidale

Wakker geworden door de zon die van onze camper een oven maakte.
Dan maar ontbeten en we konden vertrekken richting Grafton.

Een streek die bekend staat om zijn jacarandabomen. Deze zouden in november volop in bloei staan en op hun mooiste zijn.



Uiteindelijk toegekomen bleek dit niet het geval, maar geen erg we hadden onderweg al een McDo gespot en waren van plan om voor jullie nog wat verhaaltjes te posten.
Uiteindelijk het shoppingcenter gevonden waar de McDo lag... Vol enthousiasme was Jasper een parking aan het zoeken... Net als in België heb je onder de shoppingcenters openbare, gratis parkings.
Zonder nadenken zo een parking binnen gereden tot we ineens een grote slag hoorden... We verschoten ons alle twee, maar konden het geluid niet echt thuisbrengen. We begonnen een beetje in paniek wat rond ons te kijken en besefte na een hele tijd dat de maximum hoogte +- 2 meter was.. We hadden er natuurlijk niet bij stilgestaan dat onze camper nog een beetje hoger was :-D.
Uiteindelijk zijn we de parking toch goed uitgeraakt en elders gaan geparkeren.
Het updaten van onze blog koste ons weer een 2-tal uurtjes. Erna nog wat gaan rondkijken in het shoppingcenter en inkopen gedaan voor savonds.

Onze volgende stop van die dag was Glen Innes.



Om daar te geraken moesten we een 160 km cruisen, een hele rit maar je kwam door 2 national parks (Washpool & Gibraltar) dus dat zou de rit wat aangenamer maken.
Ik had al gelezen over het Washpool National Park dat de wandelingen doorheen de wildernis het hoogtepunt zijn, maar we hebben ons daar maar van gespaard :-).
Het Gibraltar range NP staat in verbinding met het Washpool NP en staat bekend om zijn hoge rotsen die worden omringd door open natuurgebied en moerassen. Dit zou het mooist zijn in de zomer wanneer de wilde bloemen bloeien.
Aangezien het weer, weer wat bewolkt was en er af en toe wat druppels vielen, hebben wij het maar met er doorheen rijden gehouden en af toe eens een tussenstop gemaakt bij enkele look-out points. De rit door de bergen was in ieder geval wel de moeite, op bepaalde plekken had je een fantastisch uitzicht. Af toe kwam er zelfs eens wat hevige mist opzetten, wat van mij een gelukkig mens maakte omdat ik niet moest rijden :-D.



Tijdens onze weg richting Glen Innes kwamen we ook de boundary falls tegen.
We konden dit natuurlijk niet gewoon overslaan.
Dus maar even kleine tussenstop maken... al was het maar een 500 tal meter naar beneden lopen, toch hebben we hiervoor gepast. Het was toen alweer wat beginnen regenen en van bovenaf kon je de waterval ook mooi zien.



Onderweg kwamen we verder nog voorbij mooie groene, open landschappen. Hier en daar kwam de zon er ook al eens door, dat maakten het alleen nog maar aangenamer.



Glen Innes wordt ook wel eens het celtic country van Australië genoemd. Het gebied werd gekoloniseerd door migranten uit Ierland, Schotland, Wales en Cornwall. De standing stones in de stad zijn dan ook een monument voor alle Keltische kolonisten.





Aangekomen in het stadcentrum, wisten we niet goed waar naartoe.
Dan maar even de auto parkeren en te voet verder.
Op onze weg kwamen we een local tegen, die ons al snel duidelijk maakte dat er niets te zien was en dat we best niet teveel tijd verloren in deze stad.
Wel wat pech voor ons, want wij hadden dit eigenlijk als eindhalte voor die dag ingecalculeerd. De meneer had ons ook gezegd dat we beter naar Armidale konden gaan en dat deden we dan ook.

Voor de rest was het weer een aangename rit... mooie open vlaktes, de zon scheen ondertussen ook lekker, blauwe hemel. Och ja we hebben er zeker van genoten! Het lang in de camper zitten heeft ook zijn charmes :-).



Ook viel ons op dat ze in NSW de mensen alert willen maken wat de gevolgen zijn als je te snel rijdt.
In Queensland hebben we bijvoorbeeld geen enkele flitspaal gezien, maar hier zijn ze er blijkbaar toch wel wat strenger op.
Al stel ik mij de vraag... hoe je hier nog geflitst kan worden... want eerst krijg je een bord met de melding dat er binnen X aantal meter geflitst kan worden en dan zie je na een aantal meter flitspalen van ver staan.
Ach ja... er zullen altijd wel dommerikken zijn die het niet snappen zeker?





In Armidale dan maar direct op zoek gegaan naar een camping, ons geplaceerd en eten beginnen maken, want we vielen beiden bijna om van de honger en dat was ook aan ons humeur te merken :-D.
'S avonds nog in een lokale pub beland... Langs buiten leek het ons een gezellige plek, maar eenmaal binnen zaten er alleen maar dikke werkmannen, die nog niet de tijd hadden gevonden om naar huis te gaan. Ook hier waren ze weer volop bezig met het gokken op paardenrennen en op hondenrennen.
Beide een pintje gedronken... JAJA wie had dat gedacht... Ik die een pint zou drinken... want had het tot hiertoe nog maar bij een paar ciders gehouden.
Het was daar ook wat te saai naar ons mening en dan zijn we maar terug richting camping getrokken, daar nog wat gechilled en de dag zat er ook alweer op voor ons.

Elke 20:00

Dag 14 - Lennox Head - Nimbin - Yamba

OPGELET VANDAAG 3 POSTS!! VERGEET DUS NIET DE 2 HIERONDER EERST TE LEZEN

Lennox Head verlaten, vandaag zouden we het rustig aan doen. Allebei niet zo goed geslapen vannacht.

Eerste stop zou Nimbin worden, nog een authentiek hippiedorpje. Onderweg zagen langs de kust nog wat surfers die wilde golven aan het trotseren waren. Ze bakten er niet zo veel van. Niet dat ik het beter zou kunnen.

Nimbin, de meeste mensen die er al eens van gehoord hebben leggen snel de link met cannabis. Hier tikt de klok sinds de jaren '60 niet zo snel meer en hebben de meesten sindsdien de kapper ook niet meer gezien.



Het was markt, want het was zondag. We aten bij aankomst wat mexicaans van een marktkramer, niet zo lekker als ontbijt. Op het marktje zelf stonden vooral mensen met eigen gemaakte spullen. De meest bijzondere vond ik toch de man die gitaren maakte van oude sigarendozen. Er is blijkbaar een hele historie van zo bleek aan de hand van het papier dat uitgestald werd. Verder nog iemand die uit beenderen figuurtjes maakte, de concurentie deed het dan met zilverwerk, iemand bewerkte zelf wat leder. Ik denk dat ze daar allemaal zoveel mogelijk hun eigen baas proberen te zijn. Hippie's en regels is als George W. Bush en eerlijkheid, of McDonalds en gezond, no good combo.

Op de hoofdstraat staan veel winkeltjes, ze zijn er niet vies van te verkondigen dat ze pro legalisatie van cannabis zijn. De meeste attributen kan je zo in de winkels kopen, de rest vragen duistere personen je stilletjes op straat.

Ze promoten hier ook producten die gemaakt zijn van hennep (hemp), dat zijn er zo'n 35.000 en varieert van papier tot textiel tot zelfs het bodywork van de nieuwe Lotus Elise. Maar het plantje produceert ook iets waar de politie niet mee kan lachen, tenzij ze het zelf gebruiken misschien.

Bij het teruglopen naar de auto, want zo groot is het niet, viel mijn oog op een standje waar ze mensen bewust proberen te maken van verschillende dingen. Zo was de big buisiness die Australïe maakt bij het exporteren van uranium er één van. Andere, bekendere, waren de chemtrails van vliegtuigen, no good Coca-Cola en McDonalds. Ze gaf ons nog een folder mee over zonnecreme en nanodeeltjes die jezelf en de natuur beschadigen.

We wouden net vertrekken of er kwam een man bijstaan die ons vroeg van waar we waren. Hij begon vriendelijk te praten en was blijkbaar zelf al in Antwerpen geweest voor 't een of 't ander. Hij had lange grijze haren en ditto baard en zag eruit alsof hij de waterfactuur al een paar maanden niet betaald had. Hij was al over de ganse wereld geweest om zijn visie te vertellen, laatst in Israel vertelde hij. Bleek dat hij Rusty Harris was, een naam die we in Nimbin op een postkaartje hadden zien staan, blijkbaar een bekend persoon.

Welcome home, zei hij. We waren Rainbow People volgens hem, en waren daar niet toevallig maar het lot heeft dat beslist. Vind dat altijd gemakkelijk om te zeggen want dat kan altijd zo zijn en valt niet te controlleren. If we take away your eyes we see the sun was nog een mooie oneliner.

Zijn theorie over het leven klonk mooi, in theorie. Spijtig genoeg werkt zoiets in de praktijk moeilijk. Hij gaf ons wel een mooie vergelijking met de film Lord of the Rings waarbij hij de mensen "die hun job maar doen" (vb boshakkers of jagers) vergeleek met de Orcs en hijzelf samen met zijn aanhangers the fellowship met speciale krachten. Ik denk dat hij voor Gandalf gekozen heeft.



Hij verloor mijn aandacht toch even toen hij begon over ufo's, reuzen en dat er in het midden van de aarde nog vanalles was. Ik wou nog voor te lachen zeggen dat hij wat minder moet smoren maar hij was me voor. Niet alles wat hij zei was zever, er waren zeker dingen waarin ik hem volgde. Intressante mens.

Redelijk vroeg aangekomen in Yamba, een gezellig kustdorpje waar visserij centraal staat. Toch raar dat er maar één visrestaurant is dan.. Toch fish & chips gegeten op de weg langs het water. We kregen bezoek van zo'n 12-tal meeuwen die op de visgeur waren afgekomen, denken we.



Want, voor het eerst op verlof de was ook eens gedaan, het meeste was van Elke. Ik was dus de grootste vetzak van de twee me dunkt, of ik had de grootste koffer... Neeeee, dat kan niet.

De mooiste avondzon sinds aankomst:



Bij de terugkomst aan de campervan na een avondwandeling was er een mooie volle maan te zien. Bij het bewonderen zagen we in het maanlicht een vliegende vleermuis. Het was een joekel, ik had zelf nog nooit zo'n grote gezien. Ik schat de vleugelspanwijde rond de meter. Elke scheet in haar broek want haar pa had haar ooit wijsgemaakt dat die in uw haar vliegen of zoiets.

Toen ik wat foto's van de maan aan het schieten was liep er plots een raar beestje langs mij, hij had mij niet eens opgemerkt. We denken dat het een Koeskoes is.

Summary Queensland

Een samenvatting over Queensland, want dat verdient de staat wel. Toen we vandaag New South Wales binnenreden deed het toch wat raar vanbinnen. Het was het begin van ons avontuur en dat maakt het wat speciaal maar dat is niet de enige reden.

Bij de landing in Cairns zagen we al bergen en regenwoud, een flora die totaal anders is dan wat wij gewoon zijn. Het kriebelde toen al serieus om er aan te beginnen en moest de twee dagen durende reis niet zo zwaar geweest zijn hadden we het waarschijnlijk nog gedaan.

In het noorden van Queensland heb je nog stukken ongerept regenwoud, regenwoud waar die kwetsbare loopvogel rondloopt, de Casuaris. We hebben hem niet gezien en misschien maar beter want de kans was groot dat hij anders roadkill was geweest. De eerste kangoroe die we zagen was ook roadkill, er liggen er wel wat naast weg spijtig genoeg. Ze vertelden ons dat de Casuaris belangrijk is voor de flora. Er is daar een bepaalde plant die enkel kan voortplanten als zijn zaden 't beestje zijn darmstructuur van dichtbij gezien heeft. En als er iets is waar de Aussies trots en fier op zijn is het hun fauna en flora, ze doen toch wel grote moeite om alles in stand te houden.

Na het noorden te verkennen gingen we terug landinwaards, naar de Atherton Tablelands. Een streek waar we op voorhand niet zo heel veel over wisten maar die ons des te meer aangenaam verrast heeft. Het heeft wat weg van de Alpen, groen en heuvelachtig maar de koeien hebben geen bellen hangen. Hier vonden we een reeks mooie watervallen waarvan je in enkele kan zwemmen.

Lange wegen met weinig auto's per dag te zien, als je een transitland als Belgïe gewoon bent is onderweg zijn naar de Outback al een hele belevenis. Rond je bomen, termietenheuvels (massa's!), bergop en bergaf, saai vonden we het zeker niet. Iedere blik die je werpt zou een schilderij kunnen zijn, overal mooie landschappen. En de lange rit naar Undara National Park was het zeker waard. We zouden op een later tijdstip nog eens kennis maken met Outback, in Sapphire bij Emerald.

Achteraf gezien hebben we bij de Whitsundays de verkeerde keuze gemaakt. Een rondtrip rond de eilanden hadden ons meer deugd gedaan. Het slechte weer die week viel per toeval op de dag van uitstap nog best wel mee, iets wat we ook niet verwacht hadden. Het is ons ook opgevallen dat de weersvoorspellingen Down Under wel uitdagender zijn dan voor ons klein belgenlandje. Ik denk niet dat ze hier al de nagel op de kop hebben kunnen slaan..

In Carnavon National Park eens goed afgezien. We hadden online gelezen dat dit tot de tweede beste wandeling van Australïe verkozen was. We kunnen niet echt veel vergelijken maar de moeite was het zeker om zo ver rond te rijden. Op een dag 14km gewandeld, en dat voor wandelleken. Kapot waren we zeker, en té zwaar geladen ook. Iets wat mijn schouders de dag erna wisten mee te delen.

Terug richting kust merkten we op dat het rustige Queensland ook een toeristisch kantje heeft. Eigenlijk hadden we er aan de Whitsundays al van geproefd maar hier geldt de regel, hoe meer aan de kust hoe drukker.

Brisbane is een grote stad met hoogbouw maar de mensen zijn er vriendelijk. Om dan toch een kleine vergelijking te maken: Als je in Antwerpen aan een buschauffeur de weg zou vragen die totaal met zijn route niets te maken zou hebben denk ik niet dat hij de tijd zou nemen je de juiste weg uit te leggen terwijl het groen voor hem is. Ik voelde mij er ambetanter bij dan hijzelf.

De open ruimtes met mooie landschappen (outback), de charme van de dorpjes waar de tijd is blijven stilstaan (Ravenshoe), de openhartigheid van de mensen die nog nooit een grote stad gezien hebben (de madam van de Spar in Injune), het regenwoud met verlaten stranden (Cape Trib), dat zijn dingen waaraan ik dacht toen we die grens overreden. Ik zal ze toch een beetje missen in de rest van onze reis.

Jap out. 19:19

Dag 13 - Scarborough - Brisbane - Byron Bay - Lennox Head

Bij het vertrek in Scarborough bij de receptie van de camping de beste manier om Brisbane te bezoeken nagevraagd. De CityCat, een openbaar vervoermiddel per boot, werd ons aangeprezen. Boot, want Brisbane heeft de Brisbane rivier dat dwars door de stad loopt.. In onze reisgids werd deze manier ook aangeraden, zo zie je de stad op de beste manier stond er. En of.

We vonden gemakkelijk parking, vlakbij een , Brett's Warf. Meevaller nummer één want het was gratis, en dat voor een miljoenenstad. Ik heb wel wat ervaring met openbaar vervoer maar hier had ik ook geen idee hoe dit in elkaar zat. Gewoon mee in het gaan zitten samen met een klein groepje wielertoeristen en wachten op de boot. komt zo.



De vertelde ons dat het voordeliger was om een dagticket te kopen aan 5 AUD per persoon omdat het zaterdag was. En het was bovendien geldig op alle openbare vervoersmiddelen. Ze was enorm vriendelijk want ze hielp ons bij het kiezen van de beste afstapplaats. En als we nog vragen hadden moesten we maar een shout geven.

We namen plaats vooraan op de CityCat, samen met de coureurs. Het waaide hard vooraan op de boot maar dat gaf ons wel het beste zicht. Je wordt een beetje dubbel verwend als je de boot van ver neemt, want er zit een dubbele meander in de Brisbane rivier, waardoor het gezichtsveld op de stad ongeveer hetzelfde blijft terwijl je dichterbij het centrum komt.

Het werd ons tijdens de trip ook duidelijk dat de rivier centraal staat in het leven van de Brisbanner (of Brisbaan, Brisbannees, Brisbién, zoals u wenst). Veel mensen maakten gebruik van de boot maar ook veel (rijkere) mensen namen hun eigen boot, waarschijnlijk vertrokken aan hun privésteiger, van aan hun huis, waar wij een lening op 300 jaar zouden moeten voor aangaan.



Londen heeft de London, San Fransisco de Golden Gate, Antwerpen had bijna de Lange Wapper, en Brisbane heeft de Story Bridge. Allemaal bruggen die meteen opvallen in een skyline. De Story Bridge werd tijdens de Grote Depressie gebouwd om werkgelegenheid te creëren en het moreel van de stad op te krikken. Ik was er niet bij dus heb geen idee of dat gelukt is, dat van het moreel.



En toch wel een serieuze skyline. Ik was zelf wel wat onder de indruk want ik had nog niet echt in een stad rondgelopen met zo'n hoogbouw. Ze waren er zelfs nog eentje aan het bijzetten die de hoogste van de stad zou worden. Elke heeft al wat rondgecrossed in grote steden in de VS, dus die is al meer gewend aan een tijdelijk Napoleoncomplex.





We liepen over Queen Street, de autoloze grote winkelstraat. Elke was in haar nopjes maar ze heeft niets gekocht. Ze spaart het allemaal voor Sydney, dat beloofd. Ik zal mijn geduld maar al sparen.

Voor een grote stad (1,6 miljoen inwoners) is de stad toch opvallend rustig. Wel, je hebt in iedere stad wel de plaatselijke Ronny die moet laten zien hoeveel percent van zijn vermogen in zijn auto steekt. De Botanic Gardens, is een opvallend rustige plaats in het midden van het stadscentrum. Je hoort er weinig van de auto's of andere geluiden die je normaal in een stad zou moeten horen. Je ziet er mensen in het gras liggen, gezinnen met kinderen en opvallend veel fietsers.

We liepen terug het centrum in via het oude en het nieuwe parlementsgebouw van Queensland, waar een kerstboom al klaarstond. We wierpen een rare blik naar elkaar en konden moeilijk voorstellen kerst te vieren in de zomer. Kerst vier je toch bij een smeulende haard als alles wit is buiten?!

Anzac Square, een plein ter nagedachtenis voor oudstrijders en hen die sneuvelden voor het Vaderland (ironisch genoeg de meeste voor het Moederland). Anzac staat voor Australian & New Zealand Army Corps. Het heeft een aparte feestdag op 25 april, Anzac Day. Op 25 april 1915 namen de Australiërs, samen met andere volkeren van het Britse Rijk, deel aan de aanval op Gallipoli, hedendaags Turkije. Ookal vergeten ze soms dat andere volkeren toen meer verliezen hadden, of de Australiërs zelf meer verliezen hadden bij de Slag om Ieper, het was de eerste keer dat het Australische broederschap en moed ten tonele kwam. Doorheen heel het land, soms in de kleinste plaatsjes, kom je van deze herdenkingen tegen. Beetje raar voor een land dat nog nooit een oorlog op eigen bodem heeft uitgevochten vind ik.



We gingen Chinatown verkennen. In onze gids stond er een mooie foto van de ingang tot het drukke stadsdeel maar we hebben het nooit gevonden. Er was een markt, denken we, want ik zie Aziaten nog in staat om altijd op straat te staan met hun spullen. We liepen er eens rond en hadden het er wel gezien.

Geen idee om terug aan de te raken. De tabellen van de bus gaven enkel namen en richtingen, geen routes. Ik sprak een buschauffeur aan en vroeg hem hoe we het beste naar een CityCathalte raken. Terwijl het groen voor hem was nam hij de tijd en moeite om ons te helpen. Een chauffeur van De Lijn had een toerist al lang de buitenkant van zijn deuren laten zien denk ik.

We hadden nog afgesproken met het Engelse duo dat we op de camping in Airlie Beach hadden leren kennen. Ze zaten in Byron Bay, een plaats dat ook nog op onze to-do lijst stond. Omdat we met de Schooliespest zaten, met als epicentrum Surfers Paradise, lieten we dat wijselijk, en letterlijk, links liggen. We zagen langs de motorway ook alle grote pretparken liggen. Wet 'n Wild, Seaworld, Movieworld, ...

Beetje onder Surfers Paradise namen we afscheid van Queensland. We reden New South Wales (NSW) binnen en werden er meteen op duidelijk gemaakt dat in deze staat de maximumsnelheid 110 km/u is en als je sneller wil gaan dat je broek kan scheuren, of zelfs je rijbewijs. Ik werd er wat stil van, afscheid van Queensland, het begin van ons avontuur en een staat die de diversiteit van Australïe herbergt.

Aangekomen in Byron Bay. Bij het drukste rondpunt stond de politie alcoholcontrole te houden. Veel politie op straat, omwille van het zuipfestijn van de 17-jarigen. Je kon over de (puisten)koppen lopen. Afgesproken in de grootste pub van het dorp, bleek dat ze die avond nog de bus richting Sydney namen. Er was geen enkel bed meer vrij. Samen nog wat liggen babbelen en fish & chips gegeten. We gaven ze nog een lift en wensten ze een goeie, 14 uur durende busrit toe.

Onze eerste nacht in NSW waren we niet van plan tussen de stinkende pampers door te brengen dus we gingen in het donker op zoek naar een rustigere plaats. We kwam aan in Lennox Head en bij het drukken op het nachtbelletje van de paatselijke camping werd ons de vraag gesteld of we ouder waren dan 21, dit omwille van het verbod op Schoolies. Eureka!

Jap out. 10:33

Dag 12 - Murgon - Gympie - Mapleton - Maleny - Scarborough

Een nachtje wildkamperen kan natuurlijk ook spannend worden als je beide ontzettend dringend naar het toilet moet, maar je geparkeerd staat voor een overbelichte parking.
We hadden de avond ervoor al gezien dat er niet ver van ons public toilets waren en dus zouden we daar eens gaan kijken. Daar toegekomen bleken deze op slot te zijn... Niet zomaar op slot, maar elke deur was vastgemaakt met 2 dikke hangsloten en een ketting.
Zou de buurt dan toch niet zo veilig zijn? :-)
We wisten ook dat er wat verder een caravanpark was, maar ook deze toiletten bleken op slot... Dan maar wildplassen zeker? Voor een vrouw is dit niet altijd even handig, maar als de nood hoog is... :-)
Uiteindelijk toch verder onze roes kunnen uitslapen...

Smorgens nog eens goed gaan ontbijten, dit keer scrambled eggs ;-) met een koffie die ons niet echt smaakten. We zouden die dag moeten beslissen wat onze volgende plannen gingen worden en toen we naar het weer keken beloofde dit niet veel goeds.
We hebben dan maar tot onze grote spijt besloten Fraser Island over te slaan, want met regen zou hier ook niet veel aan zijn. Een reden te meer om nog eens terug te moeten komen! :-)
Op het nieuws zagen we ook dat de schoolies in surfers paradise gearriveerd waren. Dit was dus ook geen plek om gezellig te gaan vertoeven, want spijtig genoeg behoren wij niet meer tot de klasse 17 jarigen die klaar zijn met de examens en alleen maar feesten en zuipen.

Ons plan was dan uiteindelijk om via Gympie naar Noosa Heads te rijden. Weer lange wegen, maar gelukkig is hier overal wel wat te zien.
Hetgeen we hierover al gelezen hadden leek het zeer toeristisch, maar wisten niet echt wat we ons erbij moesten voorstellen.
Daar toegekomen beaamde het alleen maar ons gevoel. Het deed mij zelfs een beetje denken aan Miami...



Buurten met sjieke huizen, posh people die over straat paradeerden het was eens leuk om te zien, maar niet bepaald waar we naar op zoek waren. We zijn er dan ook maar even rond gereden om zo onze weg verder te zetten naar Mapleton.

In één van onze boekjes hadden we ook hierover gelezen dat de 23km lange rit van Mapleton naar Maleny één van de mooiste was uit de streek. Jekomt hier langs watervallen, regenwouden en uitkijkpunten in de bergen.



Uiteindelijk kwamen we langs een eerste national park, het Mapleton Falls NP, waar je een waterval hoorde stromen, maar aangezien het voor de verandering nog maar eens aan het regenen was... was het voor ons een beetje teveel moeite om een paar km te gaan wandelen om een waterval te zien :-).

We zette onze reis dan maar verder richting Maleny en kwamen op deze weg nog enkele mooie uitkijkposten tegen.
Uiteindelijk kwamen we aan bij het Kondalilla national park. Er stond hier ook aangeven dat er een waterval te zien was en er stond ook al wat meer volk dus vonden we van onszelf dat we deze dag toch een beetje actief moesten zijn.
We waren voor een keer eens op niets voorzien omdat we dachten dat het maar een korte wandeling zou worden... dus begonnen we hier vol enthousiame aan. Ik met een jeansrokje en flipflops, Jasper op zijn flipflops, maar uiteindelijk bleek het een zeer uitdagend parcour te zijn :-)).

In vergelijking met andere national parks waren de wandelpaden hier niet geweldig aangegeven. We moesten over rotsen klouteren, dan weer een paar meters stijl naar beneden op glibberige baantjes. Ik kan je garanderen, als je dit op flipflops moet doen ben je erna lichtjes DOOD.

Na een wandeling van een uur aangekomen bij de waterval...





Deze was wel prachtig om te zien, maar ook hier was het geen lachtertje om er wat dichterbij te komen.

De terugweg naar de camper was nog erger :-))), terug berg op, berg af, glibberige wegen, ..., maar de natuur was dan wel weer de moeite om te zien.
Na een wandeling van 5 km kwamen we toch terug aan op onze bestemming. We hadden deze dag een betere work-out gehad dan we dachten :-D. Mijn voeten waren duidelijk ook een paar blaren rijker en ik was niet de enige, want de jongen en het meisje die naast ons geparkeerd stonden hadden blijkbaar dezelfde fout gemaakt als ons :-D.
Verder op onze weg kwamen we nog een bordje "Glasshouse mountains" tegen.
Het deed bij ons een belletje rinkelen, maar wisten niet meer precies wat we er ons bij moesten voorstellen.
Het was een groep van 10 vulkanen die een aantal miljoen jaren geleden ontstonden. Captain Cook gaf deze mountains deze naam omdat de toppen hem deden denken aan glasovens van zijn thuisstad.
We maakten een korte tussenstop aan een look-out point waar je een mooi zicht had over deze mountains.
De beste foto's van deze plek zullen diegene wel zijn getrokken met onze 360° camera, maar deze zullen we bij thuiskomst zelf nog mogen ontwikkelen :-D.



Uiteindelijk moesten we gaan uitmaken waar we die dag zouden gaan camperen.
Het leek ons wel eens leuk om eens aan de kust te vertoeven.
Jasper had gehoord dat Redcliffe wel een leuke bestemming was. Het had ook een beetje een historische achtergrond. Het bleek namelijk een eerste poging tot nederzetting van Brisbane te zijn.
Het was voor ons een eerste keer op de drukke Australische wegen! Jaja ook hier hebben ze files :-)



Daar toegekomen, beetje zitten rondtoeren op zoek naar een camping, maar dit zonder succes.
Gelukkig kwamen we een informationcenter tegen. Dit was, aangezien het al 17u was, gesloten, maar aan de deur konden we wel vinden waar er campeerplaatsen waren. Geen in Redcliffe tot onze spijt... we moesten dus nog wat verder rijden tot Scarborough.
Uiteindelijk eentje gevonden en jaja we moeten onze mening toch gaan herzien, maar zeker de beste tot hiertoe.. De meneer die ons verder hielp, had duidelijk al wat te diep in het glas gekeken :-D, het was vrijdag! en zo zetten de Aussies blijkbaar hun weekend in? :-D Dit maakte het voor ons natuurlijk nog amusanter. Toen onze "buur" er toekwam, kwam hij zelfs aangewandeld met een pintje in de handen. Onze buurman, was uit de UK en samen met zijn zoon op rondreis. Ze zouden in 4 maanden de Ashes Games (Cricket) volgen doorheen Australië. Waarom doet mijn papa nooit zo een uitstapjes??? grapje :-p
Een plekje ingepalmd en we konden gaan douchen. We hebben hier zeer van genoten, want nog eens een fatsoenlijke douche, zonder beesten en toebehoren kan altijd deugd doen.

Als je aan de kust zit... is het normaal dat het een beetje harder waait dan landinwaarts. Maar hier waaide het toch wel heel hard... We hadden beiden geen zin meer om te koken en besloten dan maar om eens goed te gaan uiteten.
Op de weg naar het centrum, kwamen we voorbij KASTEN van huizen.
Er stonden er zelfs een paar te koop, maar ik denk dat moesten wij samenleggen we nog lang niet 1/10 bij mekaar zouden hebben.
Uiteindelijk een gezellig restaurantje gevonden, waar de dienster ons vriendelijk, maar nogal klungelig verder hielp. Ik denk dat het haar eerste dag was :-D.
Lekker gegeten, goed gedronken en dat was ook aan de eindrekening te merken :-). Af en toe mag je het er eens goed van nemen hé :-).
We hadden beiden nog geen zin om "naar huis" te gaan, dus zijn we nog even blijven plakken in een italiaans cafeetje, waar het personeel al wat minder vriendelijk was, maar het sluitingsuur kwam dichterbij.
Nu ja... wij hedden toch nog wat meer alcohol kunnen consumeren en konden happy terug richting camping, waarna we beiden blij waren om in ons bed te duiken.

Elke 20:22

Dag 11 - Carnarvon - Injune - Roma - Miles - Murgon

Moest het redelijk goed weer geweest zijn hadden we nog twee wandelingen gemaakt die ochtend alvorens te vertrekken. Maar zoals al vaker hier gebleken wilt dat weer soms niet zo goed meewerken.

Je kan hier zonder naar buiten te kijken 's morgens vanuit je bed al weten wat voor weer het is. Wordt je wakker van kelende krekels dan weet je dat de zon schijnt. Je moet geen meteoroloog zijn om te weten wat voor weer het is als je wakker wordt van wat lijkt op vallende stenen op je camper. Bij het spurten naar de barrak van de douches kwam ik een paar doorweekte kangeroe's tegen. Ik stelde mezelf de vraag waar die eigenlijk slapen.

De camping staat in the middle of nowhere. Je staat hier op tussen de beesten, je wandelt de hele dag tussen de beesten en gaat slapen tussen de beesten. Ook

douchen doe je tussen de beesten. Je kiest dan ook de kabine uit waar je het minste bezoek hebt. Of het meest herkenbare bezoek, want buiten de vliegen en muggen die wij kennen heb je hier nog een hele resem die we niet kennen maar al wel de
cadeau'tjes van gekregen hebben. En bij het douchen ben je nu eenmaal het 'kwetsbaars'. En geloof me, die cadeau's wil je niet op bepaalde plaatsen.

Bij het terugrijden naar beschaafde wereld moesten we eerst wat kilometers op onverharde weg rijden. En bij langdurige regen kan dat wel eens een probleem zijn als je met een tweewielaangedreven auto over een modderweg Croes't. Elke liet wijselijk het stuur aan mij over. Mijn stuurkunsten zouden toch stevig getest worden en de ervaring die ik vorige winter op de parking van de Carrefour in de sneeuw opdeed kwam goed van pas.



Al moet je daar niet door snel stromend water rijden. Het kwam wel van pas...



Na wat driften, slippen, een half doof linkeroor, wat koeien om te ontwijken (waarschijnlijk dezelfde als bij het heenrijden) kwamen we uiteindelijk terug op verharde wegen aan. Het weer werd er echt niet beter op en we moesten zo dicht mogelijk bij de kust zien te raken. De dag erna was het de bedoeling Frazer Island te doen, dat lang zandeiland.

Op de weg kwamen we Injune tegen, een klein dorpje waar we eigenlijk niets van wisten. We gingen even naar de lokale Spar. Aan de kassa stond een vriendelijke, iets oudere mevrouw. Ze vroeg ons de meest gestelde vraag hier, van waar we waren. Toen we vertelden dat we onze camper in Sydney moesten inleveren huiverde ze wat. Ze had nog nooit een grote stad gezien, het was niets voor haar zei ze. Je vindt hier nog mensen die opgroeien in een dorp en daar voor de rest van hun tijd gelukkig zijn. Het deed me wel wat.

Om de volle blaas tegen te gaan vindt je hier in elk klein dorp aan de meeste information centers openbare toiletten. Elke deed er wat langer over dus ik ging even het center binnen en vroeg wat er hier in de buurt te doen was. Een oudere meneer die neerzat voor een computerscherm dat niet eens aanstond, stond geïnteresseerd recht en kwam naar de balie. De mevrouw achter de balie herhaalde tot drie keer toe mijn vraag. Zijn gehoor liet het wat afweten.

Dat bleek ook uit de uitleg die we anderhalf uur hebben kunnen aanhoren. Het ging helemaal niet over wat er te doen was maar eerder over de geschiedenis van Injune en meerbepaald over zijn leven. Uit respect blijf je dan luisteren, we zijn ook op vakantie en staan niet onder schema.

Hij was 83 jaar en twee jaar ervoor op pensioen gegaan. Hij was de eerste van Queensland die begonnen was met het transport van runderen via vrachtwagens. Uiteindelijk had hij vijf bedrijven en dit zonder ooit een cent te lenen, hij was er fier op.

Injune is als houthakkersdorp begonnen, veel valt er niet meer van te zien in het dorp zelf. Het information center zelf was helemaal uit hout gemaakt. Hout vanuit de buurt. De man zelf bewerkte speciaal hout dat meer als fossiel beschouwd moet worden.

Het kan bijna niet stuk. Hij legde ook ons ook uit dat vuur als middel beschouwd wordt en niet als probleem. Ze branden hier stukken bush weg uit noodzaak. Als je het niet doet en er ontstaat een 'wildfire' krijg je zware problemen. Problemen die bij ons in het nieuws terecht komen en die de staat Victoria in 2009 nog gekend heeft. Er staan hier ook overal bordjes waarop te lezen valt hoe erg het risico op die wildfires is.Een kop koffie konden we ook niet afslaan. Uiteindelijk gaf hij antwoord op onze vraag.

In Roma, de grootste stad in de buurt en op onze weg, is er op dinsdag en donderdag een runderveiling. Hij gaf ons nog de tip om als eerste een bod uit te brengen en niet als laatste. Lijkt me logisch.

In Roma aangekomen, tanken en de blog up to date brengen bij de Mc Donalds. Hier zagen we de enige zon van de dag. En de veiling was al gedaan.

Onze reis verder gezet, oostwaarts. Dalby zouden we zeker moeten halen, hopen dat we verder raken zodat we de dag erna Frazer zouden kunnen doen. De excursies vertrekken meestal vroeg.

Zwarte wolken, natte wegen en blijkbaar de graanschuur van Australië, dat zou ons uitzicht worden van de komende uren. Elke reed ook stukken want zeggen de borden hier.

We kwamen nog een dorp tegen met de naam Jackson, we dachten van hier iets te drinken te kopen maar het was een ghosttown geworden. Er staan nog een paar huizen, en een school die ook dienst doet als bibliotheek. De enige reden van bestaan zal waarschijnlijk door de spoorweg zijn die erdoorheen loopt. Het vervoert het graan naar silo's.





Een snelle pitstop in Miles, de benen even strekken. We zouden ons record deze dag verbreken. Het is dan ook een beetje een saaie dag om te vertellen. Raar dat het dan zo'n boek wordt, niet?

Hier staan langs de weg op sommige plaatsen borden met opschrift , die hadden we al vaker gezien. Maar een draagbaar bord met opschrift was de eerste keer. De borden zijn hier wel duidelijk vind ik.



Blablabla, uiteindelijk 670km gereden, twee keer getankt.

Toen we in Murgon aankwam begon het donker te worden. Een pizza gegeten en nog maar eens wildkamperen met goedkeuring van de politieagent die zijn avondmaal kwam ophalen. Niet dat we dat nodig hadden.

Kamikaze Cow-Pow

Op populaire aanvraag en dankzij een snelle internetverbinding hier op de camping in Coffs Harbour.

Dag 10 - Carnarvon National Park

Na een goede nachtrust werden we wakker van het gedruppel op de camper. De camping bevond zich op een plek waar er echt niets in de buurt was, buiten bos, beesten waar ik liever niet aan denk en andere snurkende campeerders. Het is dus best mogelijk dat je 's morgens wakker wordt met enkele kangoeroes naast je bed.
We hoopten beide dat het zou stoppen met regenen want 14 km wandelen met regen op modderige wegen en glibberige stenen is ook niet alles. Nu ja... dat zou aan de andere kant het avontuur nog wat spannender maken.
Terwijl Jap zich bezig hield met het ontbijt van bacon & eggs (jawel!), want we moesten beetje kracht opdoen, zorgde ik ervoor dat onze rugzak klaarstond, met het nodige water en eten.

De dag voordien waren we nog Amerikanen tegengekomen die de wandeling die dag hadden gedaan.
Zij waren tegen 8u eraan begonnen en terug toegekomen op de camping rond 17u. Aangezien deze mensen al wat ouder waren en zelf zeiden dat ze al

wat zwakke beenderen hadden, hadden we voor onszelf een 7-tal uur voorop gesteld.
Zij hadden ons ook de raad gegeven om eerst tot het uiterste punt wat we wouden zien te wandelen, de langste route was 22 km, om dan zo terug naar beneden te komen en de zijwandelpaden te doen.

Aan de receptie hadden ze ons meegedeeld dat Carnarvon een 4km was vanaf de camping, op zich goed te doen te voet, maar we zouden die dag nog genoeg km's mogen doen dus besloten we toch maar om met de camper tot het NP te rijden.

Carnarvon NP is een zeer groot national park waarvan wij de Carnarvon Gorge gedaan hebben omdat deze het best toegankelijk is. Dit is een lange canyon uitgesleten door de Carnarvon creek.



Daar aangekomen nog even het toilet bezocht en wat info gevraagd aan de rangers en we konden eraan beginnen.
We zouden onze wandeling doen tot aan de Art Gallery, dit is een plek waar zeer oude Aboriginalkunst werd teruggevonden.
Toch hebben we even getwijfeld om de wandeling verder te zetten naar de "Cathedral Cave", dit was nog eens 7 km extra, maar omdat we niet meer gewoon zijn dan de 2 km van ons appartement, rond het fort van Merksem en terug, gingen we onszelf niet TE hard pijnigen.

Tijdens onze tocht werden onze spieren goed getraind. Het "wandelpad" door de gorge liep dan een stuk berg op, dan weer een stukje bergaf. Ook moesten we meermaals de creek oversteken en dit door over grote stenen die in het water lagen te stappen. We hebben dit bewust zeer voorzichtig gedaan, want Jap zijn fotografieapparatuur is nu net wel iets te kostelijk om daarin te laten verdrinken ;-).



Ook was de rugzak met eten en drank veel te zwaar, waardoor de vermoeidheidsgraad toch nog een tikkeltje hoger lag. Maar ja... wij als wandelleken wouden op alles voorbereid zijn. We hebben dan ook besloten om tijdens onze toch nu en dan eens van rugzak te wisselen, want onze schouders zouden anders nog meer getraind of beter gepijnigd geweest zijn.



Ondertussen begon de zon er ook af en toe door te komen en werden we nu en dan ook afgekoeld door een beetje regen.
De wandeling tot de Art Gallery viel uiteindelijk beter mee dan gedacht en heeft ons ongeveer 1u en half gekost.

Daar toegekomen waren we toch blij dat we even op adem konden komen. We hebben ons buikje dan gevuld en voldoende gedronken. Op dat ogenblik kwamen er nog een man en vrouw, met hun dochtertje toe. Ze bleken uit Sydney te zijn en hebben er dan ook een babbeltje mee geslaan.

De Gallery bestaat uit een soort "stencils" van boomerangs, stenen, gebruiksvoorwerpen, handen, ... op 62 meter hoge zandsteen rotsen.
Ikzelf voelde me toch maar klein om langs zo een grote wand te staan, maar het was ZEER impressionant.



Na wat gerust te hebben en het getetter zouden we onze weg terugzetten naar ons vertrekpunt, met als volgende tussenstop de Ward's Canyon.



Al was het maar 270 meter van het hoofdwandelpad. Ikzelf was in ieder geval kapot na het doen van de trappen en bepaalde stukken stijl bergop lopen :-).
Je komt hier terecht in een kleine zijkloof waar er ook een kleine waterval te zien is.



De zon begon uiteindelijk al wat harder door te breken en ikzelf moest toch al wat meer snakken naar adem.
Je ziet het... Ik ben zo een wandelingen in ons Belgenland alles behalve gewoon :-).
Het volgende wat we zouden tegenkomen was het "Amphitheatre", op zo'n 630 meter gelegen van het hoofdwandelpad.
Jaren geleden zorgde de stroming van water ervoor dat er scheuren ontstonden in de zandsteen. Na lange tijd werden deze scheuren harder en het water kon zo dus verder een weg banen door deze stenen en uiteindelijk ontstond een soort "kamer" binnen de muren van de gorge.



Na het oversteken van de creek en wat trapjes doen kwamen we hierin terecht.
Het weergalmen van onze stemmen, de zonnestralen die verschenen in de open ruimte en het geluid van stromende water jawel het gaf me een rustgevend gevoel.

Enkele sfeerbeelden:





Onze volgende stop zou "Moss Garden" zijn ongeveer een 650m gelegen van het hoofdwandelpad. Ook hier maakte het doen van trapjes, bergop wandelen en het paar keer oversteken van de gorge, dit korte stukje ook weer vermoeiend.
Althans voor mij toch, want Jasper wandelde elke keer gretig verder alsof hij er niets van voelde.

Uiteindelijk kwam je op een plek waar een watervalletje terechtkomt in een "pool".



Door het jarenlang druppelende water door de zandsteen onstond er hier een plek waar mos en varens zich begonnen ontwikkelen.
Een zeer mooi idilische plekje... Je kan het vergelijken met een plek waar je wel over leest, maar dat het haast onwaarschijnlijk lijkt dat zo een dingen echt bestaan.

Uiteindelijk zou het de bedoeling geweest zijn om "Boolimba Bluff" op onze terugweg ook nog mee te pikken. Dit zou een omweg van een 6 km extra , maar omdat de zon ondertussen zijn weg had gevonden door de wolken en we beiden al wat harder vermoeid waren, besloten we dit over te slaan en eventueel de volgende morgen te doen.

Mickey Creek Gorge en Baloon Cave waren ook nog 2 andere wandelingen die we wouden doen, maar eenmaal terug in de camper, gaven we het beide op. Het "eventjes" gaan zitten, was dus geen goed idee geweest.
Onze voetjes en benen konden niet meer en het was ondertussen toch ook al 14u.
We hadden onze wandeling dus sneller volbracht dan we hadden vooropgesteld! Jajaj we hadden toch een beetje onszelf onderschat :-).

We besloten dan maar terug richting camping te gaan en wat te eten te maken, want de graankoeken en nootjes waren duidelijk niet genoeg!

Na het eten stroomde bij Jap wel degelijk al zijn energie naar zijn maag, want het komende anderhalf uur lag hij KO in bed :-D.
Na een verfrissende douche was het de bedoeling om toch nog even de vogelbekdieren te gaan spotten, dit is ons spijtig genoeg niet gelukt. Het was ondertussen alweer begonnen met regenen...
Omdat je daar zo afgelegen zat, zat er niet veel anders op dan ons "op te sluiten" in onze camper en wat te eten te maken.
Gelukkig hadden we ook nog een fles wijn en begon de vermoeidheid al snel terug door te breken.
We hebben dan ook maar besloten om vroeg ons bedje in te kruipen.

Elke 18:30