Dag 4 - Cape Tribulation - Mareeba - Atherton - Ravenshoe

's Nachts met een volle blaas wakker geworden, Elke moest ook dringend maar ze drufde niet alleen. Met zaklamp naar het campingtoilet, nog opgeschrikt geworden door een soort rat van niet alledaagse grootte. Er gaat niets boven de patatten afgieten wanneer ze gaar zijn!

Ontbeten bij PK's, de plaatselijke pub. Dan toch even naar de beach geweest, zou maar lullig zijn om dat niet gezien te hebben.. Ik waande me even een medewerker van DHL en zocht naar een zekere witte Wilson met zwarte letters.



Op de terugweg moet je terug dezelfde ferry over. Op de heenweg hadden we een retourticket gekocht maar we vonden het niet meer. Geen nood, hier geloven ze je nog op je woord.. Free of charge mochten we mee.

Hier begon het echte roadtripping; we hadden toch wat kilometers voor de boeg (we zouden er uiteindelijk 325 stuks gedaan hebben). Het is raar hoe snel het landschap hier veranderd. Eerst zit je tussen regenwoud en voor je het weet zit je in bergen met bossen.



We trokken de Atherton Tablelands in. Een heuvelachtig gebied dat de hoogste bergen van Queensland huisvestigd maar ook een aantal prachtige watervallen.

Via Mount Malloy naar Mareeba gereden. Iets buiten Mareeba is de Mount Uncle Distillery, iets wat we aangeduid hadden om de sleur van het rijden te breken. Was een bezoek met een begeleide toer maar alles zat vol. Dan maar even van het sanitair gebruik gemaakt en doorgereden. Onderweg zagen we reclame voor Malloberti's Coffee, een plaatselijke
koffiebranderij. En het was lekker!



Het zou er niets voor Esteban geweest zijn, er liepen hier joekels van hanen rond.



In Atherton (uitgesproken Afferton) aangekomen. De tourist centers zijn in Australië echt de moeite om te stoppen, de mensen zijn er gretig om je te helpen. Wat toen opviel is dat het moeilijker is om échte Ozzi's tegen het lijf te lopen dan een blog via gratis McDonalds WiFi up to date te bregen zonder gefrustreerd te raken, en dat is ons ook niet gelukt. Plots stonden we nederlands te praten met een gepensioneerd koppel dat er vrijwillig werkt en in de jaren '60 vanuit Nederland betere oorden was gaan opzoeken. En gelijk hebben ze, de streek is er prachtig. Het landschap heeft wat trekjes van de Alpen, heuvels en runderen. De namen zijn hier allemaal toepasselijk, je zal nooit raden hoe deze bergketen heet...



...had misschien ook gekunt maar Misty Mountains is de naam.

We hadden niet veel tijd meer om The Waterfall Circuit af te maken. Het word.t hier nogal snel donker en is niet aangeraden om in het donker te rijden. Er is geen straatverlichting en 's avonds komen de beesjes hier buiten. We begonnen met de bekendste, Millaa Millaa Falls, a-dem-be-ne-mend. Het feit dat je kan zwemmen op zo'n idylische plaats, en er geen kat te zien was maakt het echt helemaal af.


Millaa Millaa Falls

Next stop: Zillie, Ellinja, Souita en Pepina Falls. Nu ja, elke waterval is wel mooi, die van Coo zal nog wel een paar decenia moeten eroderen voor ze aan één van deze kan tippen maar je kon in deze niet zwemmen en ze waren minder spectaculair dan Millaa Millaa. we kozen voor de scenic drive naar Ravenshoe, wat onze stopplaats voor de nacht zou worden.


Zillie Falls


Ellinja Falls


Achteraf gezien misschien niet de beste keuze maar wel de avontuurlijkste. Laatste 15km in het donker moeten afleggen. En de microgolf in de camper heeft het ook niet overleefd.. Eén van de koffers vond het nodig om tijdens een afdaling het glas even te kussen. Maar goed dat we geen Microgolfmensen zijn.

Aangekomen in Ravenshoe in een pub een spaghetti en roast lamb besteld. Als toerist ben je daar toch een spectaculair gebeuren. De meesten hebben interesse in van welk land je komt en wat je bezocht hebt of gaat bezoeken. Aan de toog aan de praat geraakt met Jack. Toen bleek nog maar eens dat iedere Ozzi wel een verhaal heeft. Hij is 71 en heeft pas 3 jaar geleden ontdekt dat zijn moeder eigenlijk frans was. Hij had al serieus was in zijn kast geslagen en na een paar Ouzo's extra begon het gesprek toch een rare wending te maken. Hij begon te polsen naar mijn mening over de tweede wereldoorlog en één van de hoofdspelers daarin. Laten we hem A.H. noemen. Hij had er wat simpathie of voorliefde voor. Hij nodigde ons zelfs vriendelijk bij hem thuis maar ik heb geen nood om een swastikavlag en wat helmen met pinnen van dichtbij te zien, no thanks.

We hadden een adres gekregen van een camping maar die was niet meer open. We zijn toen voor de eerste keer gaan 'wildcamperen'. We hebben ons naast het tourist info center gezet, gordijnen dichtgedaan en niet veel daarna onsze ogen ook..

Jap out. 21:48

PS Check ook zeker vorige post, we verwennen jullie vandaag met een dubbele!