Dag 11 - Carnarvon - Injune - Roma - Miles - Murgon

Moest het redelijk goed weer geweest zijn hadden we nog twee wandelingen gemaakt die ochtend alvorens te vertrekken. Maar zoals al vaker hier gebleken wilt dat weer soms niet zo goed meewerken.

Je kan hier zonder naar buiten te kijken 's morgens vanuit je bed al weten wat voor weer het is. Wordt je wakker van kelende krekels dan weet je dat de zon schijnt. Je moet geen meteoroloog zijn om te weten wat voor weer het is als je wakker wordt van wat lijkt op vallende stenen op je camper. Bij het spurten naar de barrak van de douches kwam ik een paar doorweekte kangeroe's tegen. Ik stelde mezelf de vraag waar die eigenlijk slapen.

De camping staat in the middle of nowhere. Je staat hier op tussen de beesten, je wandelt de hele dag tussen de beesten en gaat slapen tussen de beesten. Ook

douchen doe je tussen de beesten. Je kiest dan ook de kabine uit waar je het minste bezoek hebt. Of het meest herkenbare bezoek, want buiten de vliegen en muggen die wij kennen heb je hier nog een hele resem die we niet kennen maar al wel de
cadeau'tjes van gekregen hebben. En bij het douchen ben je nu eenmaal het 'kwetsbaars'. En geloof me, die cadeau's wil je niet op bepaalde plaatsen.

Bij het terugrijden naar beschaafde wereld moesten we eerst wat kilometers op onverharde weg rijden. En bij langdurige regen kan dat wel eens een probleem zijn als je met een tweewielaangedreven auto over een modderweg Croes't. Elke liet wijselijk het stuur aan mij over. Mijn stuurkunsten zouden toch stevig getest worden en de ervaring die ik vorige winter op de parking van de Carrefour in de sneeuw opdeed kwam goed van pas.



Al moet je daar niet door snel stromend water rijden. Het kwam wel van pas...



Na wat driften, slippen, een half doof linkeroor, wat koeien om te ontwijken (waarschijnlijk dezelfde als bij het heenrijden) kwamen we uiteindelijk terug op verharde wegen aan. Het weer werd er echt niet beter op en we moesten zo dicht mogelijk bij de kust zien te raken. De dag erna was het de bedoeling Frazer Island te doen, dat lang zandeiland.

Op de weg kwamen we Injune tegen, een klein dorpje waar we eigenlijk niets van wisten. We gingen even naar de lokale Spar. Aan de kassa stond een vriendelijke, iets oudere mevrouw. Ze vroeg ons de meest gestelde vraag hier, van waar we waren. Toen we vertelden dat we onze camper in Sydney moesten inleveren huiverde ze wat. Ze had nog nooit een grote stad gezien, het was niets voor haar zei ze. Je vindt hier nog mensen die opgroeien in een dorp en daar voor de rest van hun tijd gelukkig zijn. Het deed me wel wat.

Om de volle blaas tegen te gaan vindt je hier in elk klein dorp aan de meeste information centers openbare toiletten. Elke deed er wat langer over dus ik ging even het center binnen en vroeg wat er hier in de buurt te doen was. Een oudere meneer die neerzat voor een computerscherm dat niet eens aanstond, stond geïnteresseerd recht en kwam naar de balie. De mevrouw achter de balie herhaalde tot drie keer toe mijn vraag. Zijn gehoor liet het wat afweten.

Dat bleek ook uit de uitleg die we anderhalf uur hebben kunnen aanhoren. Het ging helemaal niet over wat er te doen was maar eerder over de geschiedenis van Injune en meerbepaald over zijn leven. Uit respect blijf je dan luisteren, we zijn ook op vakantie en staan niet onder schema.

Hij was 83 jaar en twee jaar ervoor op pensioen gegaan. Hij was de eerste van Queensland die begonnen was met het transport van runderen via vrachtwagens. Uiteindelijk had hij vijf bedrijven en dit zonder ooit een cent te lenen, hij was er fier op.

Injune is als houthakkersdorp begonnen, veel valt er niet meer van te zien in het dorp zelf. Het information center zelf was helemaal uit hout gemaakt. Hout vanuit de buurt. De man zelf bewerkte speciaal hout dat meer als fossiel beschouwd moet worden.

Het kan bijna niet stuk. Hij legde ook ons ook uit dat vuur als middel beschouwd wordt en niet als probleem. Ze branden hier stukken bush weg uit noodzaak. Als je het niet doet en er ontstaat een 'wildfire' krijg je zware problemen. Problemen die bij ons in het nieuws terecht komen en die de staat Victoria in 2009 nog gekend heeft. Er staan hier ook overal bordjes waarop te lezen valt hoe erg het risico op die wildfires is.Een kop koffie konden we ook niet afslaan. Uiteindelijk gaf hij antwoord op onze vraag.

In Roma, de grootste stad in de buurt en op onze weg, is er op dinsdag en donderdag een runderveiling. Hij gaf ons nog de tip om als eerste een bod uit te brengen en niet als laatste. Lijkt me logisch.

In Roma aangekomen, tanken en de blog up to date brengen bij de Mc Donalds. Hier zagen we de enige zon van de dag. En de veiling was al gedaan.

Onze reis verder gezet, oostwaarts. Dalby zouden we zeker moeten halen, hopen dat we verder raken zodat we de dag erna Frazer zouden kunnen doen. De excursies vertrekken meestal vroeg.

Zwarte wolken, natte wegen en blijkbaar de graanschuur van Australië, dat zou ons uitzicht worden van de komende uren. Elke reed ook stukken want zeggen de borden hier.

We kwamen nog een dorp tegen met de naam Jackson, we dachten van hier iets te drinken te kopen maar het was een ghosttown geworden. Er staan nog een paar huizen, en een school die ook dienst doet als bibliotheek. De enige reden van bestaan zal waarschijnlijk door de spoorweg zijn die erdoorheen loopt. Het vervoert het graan naar silo's.





Een snelle pitstop in Miles, de benen even strekken. We zouden ons record deze dag verbreken. Het is dan ook een beetje een saaie dag om te vertellen. Raar dat het dan zo'n boek wordt, niet?

Hier staan langs de weg op sommige plaatsen borden met opschrift , die hadden we al vaker gezien. Maar een draagbaar bord met opschrift was de eerste keer. De borden zijn hier wel duidelijk vind ik.



Blablabla, uiteindelijk 670km gereden, twee keer getankt.

Toen we in Murgon aankwam begon het donker te worden. Een pizza gegeten en nog maar eens wildkamperen met goedkeuring van de politieagent die zijn avondmaal kwam ophalen. Niet dat we dat nodig hadden.