Onderweg naar de Caves moesten we een weg nemen die waarschijnlijk de gevaarlijkste tot nu toe was. In Australïe staan er bij de bochten een indicatie van snelheid die je door de bocht maximaal kan nemen. Op deze weg zagen we borden die 15km/k aangaven, scherpe bochten! Stijl naar boven en beneden! En dit een barslecht weer, met een campervan van 3t. Spannend!
De Jenolan Caves waren de eerste electrisch verlichtte grotten ter wereld, dixit onze gids. Amper twee jaar nadat een zekere T. Edison het gelukt was een gloeidraad te verhitten in een vacuum werd de uitvinding al toegepast in deze grotten. Over de ontdekking van de grotten gaan er blijkbaar twee verhalen de ronde. Volgens onze (reis)gids waren de grotten een schuilplaats voor James McKeown, een bekende bushranger (da's een slechte meneer). Volgens onze (menselijke)gids was het verhaal iets romantischer: De nabije boeren waren opzoek naar hun vee, dat altijd maar verloren ging. Na een lange zoektocht zagen ze hun vee staan in de vallei dat zichtbaar was doorheen deze boog:
De grotten zijn zo groot dat je er wel een paar dagen in kunt rondlopen. We gingen een bezoek brengen aan de Chifley Cave, een van de grotere routes. We konden nog net aansluiten bij een koppel dat al vertrokken was met een gids. Het bleken Nederlanders te zijn. Eerst het weer, nu het gezelschap; al vielen ze al bij al nog mee.
Omdat we maar met vier waren kon de gids ons wat extra laten zien dat hij normaal met een grotere groep niet zou kunnen. Wat extra tijd en uitleg hier en daar, altijd leuk. Hij liet ons oa een paar fosielen zien van een vleermuis, een kangoroe en een extreem groot uitgevallen wombat. Een bacterie dat licht reflecteerde kon ook niet ontbreken, alleen jammer dat die niet goed op foto 'pakte'.
De grotten blijven groeien. Het water neemt CO van buitenaf mee, en dit zorgt voor een chemische reactie met het gesteente waardoor dit afbreekt. Hierdoor ontstaan er stalagmieten en tieten, flushholes en grote kamers. Volgens de gids zijn er al drie niveau's van grotten. De nieuwste grotten het diepste logischerwijs.
Hier en daar krijgen speciale steenformaties een eigen naam. Meestal heeft de naam iets te maken met de vorm. Zo hebben we:
Dragonshead:
The noses:
The organpipes:
Na het bezoek aan de Caves zijn we beginnen rijden zonder bestemming. We wisten dat we ergens dichtbij Sydney moesten blijven. We hadden nog twee dagen te gaan voor we de camper terug bij Apollo moesten terugleveren. Nog steeds veel regenval. We zagen in de buurt van Katoomba een EDGE (lees: zéér groot scherm) cinema, waar ze een natuurdocumentaire over de Blue Mountains speelden. Perfect om bij regenweer te bezoeken, moest Harry The Potter niet persé een nieuwe film uitgebracht hebben.
Op de terugweg nog even langs The Three Sisters gereden. We hadden het eigenlijk al de dag ervoor bezocht en gezien maar we waren in de buurt.. Dezelfde bussen met Japanners. We moesten in ons vuistje lachen uit medelijden. Veel viel er niet te zien...
Na lang rijden in een klein dorpje, Bulli, terechtgekomen. Camping gezocht, pizza gegeten.
Jap out.
No comments:
Post a Comment