Dag 27 - Sydney - Melbourne - Echuca

De rit naar de luchthaven van Sydney duurt hier wel even. We zagen de stad op een zondagmorgen, vroeg. Het zag er allemaal kalm en vredig uit. De taxichauffeur had wel humor, maar het smaakte niet echt zo vroeg. Hij had een theorie dat iedereen in Belgïe familie is van Eddy Merckx. Hij had blijkbaar ooit eens Axel Merckx vervoert.

Vandaag vliegen we naar Melbourne en ontmoeten we Gerda en Bob, een Australisch koppel dat ons vriendelijk uitgenodigd heeft om bij hen te logeren in Emerald, Victoria. We hadden elkaar leren kennen via het internet, via een oude collega van ons op KBC, Steven.



We werden afgehaald aan de luchthaven: de eerste ontmoeting. Het doet toch een beetje raar, iemand waar je al wat van weet, al gehoord hebt, je geholpen heeft met de planning eindelijk te ontmoeten. Je maakt het niet elke dag mee.

Al snel werd duidelijk dat Gerda en Bob onze blog op de voet gevolgd hadden. Ze vonden het enorm leuk wat wij allemaal gedaan hadden. En vooral dat we onze spirit niet verloren zijn bij het mindere weer. Ik had er eigenlijk zelf nog niet bij stilgestaan, dat we blijkbaar toch wel wat pech met het weer gehad hebben. Achteraf gezien misschien maar beter dat we niet in januari in Queensland zaten!



We reden naar Echuca, een stadje zo'n 200km ten noorden van Melbourne. We zouden getrakteerd worden op een rondvaart op de Murray River, die de natuurlijke grens tussen Victoria en New South Wales vormt. Onderweg vertellen we over onze ervaringen. Bob is vooral geïnteresseerd in wat we van zijn land vinden. Ik merk meteen op dat hij trots is een Aussie te zijn, en terecht. Hij verteld ons over de omgeving waardoor we rijden. Februari 2009 woeden hier de ergste bushfires in de geschiedenis. We reden 100km/h op de snelweg, de maximumsnelheid. Het was bijna niet te vatten dat het vuur ons nog zou ingehaald kunnen hebben. 173 levens zouden in vlammen opgaan, 7500 mensen verloren hun huis. Echt een land van extremen want nu was er de laatste weken dan weer bakken water uit de lucht gevallen. En een zwerm backpackende sprinkhanen was gespot, dat richting Melbourne aan het trekken was.





Echuca was ooit de grootste binnenlandse haven van Australïe, dankzij transport van wol, graan, vee en hout. De historische vloot paddlesteamers die er nog opereren is de grootste ter wereld. Nu is het vooral een paradijs voor wie van water en olie houdt. Down Under geldt een regel: If it doesnt has an engine, its rubbish. En liefst nog een supercharged V8. Minstens een V6!



We komen aan aan het motel en trekken onze zwemkledij aan. Het was even zoeken tussen een berg vuile was. Door de hevige regenval staat de rivier enorm hoog. Hier en daar zie je boomstronken drijven. Gevaarlijke opstakels voor waterskiërs, die opvallend afwezig zijn. De oevers zijn aan het afbreken, het water heeft een zandkleur gekregen. Bob moet zijn beste stuurmanskunsten bovenhalen om het drijfhout te ontwijken. Uiteindelijk vinden we een veilig stukje rivier waar Bob het water op kan.





Het weer was schitterend, en op het water hadden we geen last van de sprinkhanen. Bob spoorde me aan ook eens te proberen. Waterskiën zag ik niet zitten, en zijn wakeboard had hij niet bij. Hij had nog wel iets anders: een kneeboard. Na twee keer proberen te starten met het board lukte me het een paar minuten. De derde keer was ik er al helemaal mee weg. Bob geloofde niet dat ik het nog nooit gedaan had!





Op de terugweg naar de haven, plots een luide knal vanonder de boot. De motor valt stil en we krijgen ze niet meer gestart. Is this the end?! De stroming voert ons mee op de rivier. Bob blijft enorm kalm. Gerda iets minder. We nemen de peddels en beginnen te peddelen naar de kant. Na de motor tien minuten te laten afkoelen start hij terug. Er is toch iets geraakt aan de boot. Om zeker te zijn varen we rustig terug. Het was een beetje een anticlimax van een zeer aangename rondvaart.

Bob en Gerda lieten het niet aan hun hart komen, we gingen naar centrum Echuca. Aan de pub waar we iets gingen drinken stond een groep jonge mannen iets te drinken. Ze stonden er al even zo te zien. In de deuropening stond een stoere gast met op zijn arm een tatoeage van iets wat voor mij op de vlag van United Kingdom leek. Hij haalde zijn armen geïrriteerd uit elkaar toen ik vroeg of hij Engelse roots heeft. "Are you calling me a pommie basterd?". Ik kon nog net mijn fout rechtzetten en mijn excuses aanbieden. Ik had de zes sterren die het verschil tussen die van de UK en Oz aantonen niet gezien. Wat een flater! Hij kon er achteraf nog mee lachen. Gelukkig.

's Avonds aan het motel hadden we nog een poging gedaan om buiten, met wat wijn en versnaperingen onze foto's te laten zien. De sprinkhanen hadden ook interesse denk ik. Langs alle kanten werden we belaagd. Toen ze zelfs in onze glazen wijn sprongen besloten we binnen te gaan zitten. Na een rondje foto's waren we allemaal moe. We trokken ons terug naar onze kamer. Het was een vermoeiende dag. Vroeg opgestaan in Sydney en op de middag werd ik al verder gesleept door een speedboot. Mijn armen en kniën voelden het wel! Maar ik had nooit gedacht van dit te kunnen meemaken. Enorm voldaan viel ik in slaap.