Dag 13 - Scarborough - Brisbane - Byron Bay - Lennox Head

Bij het vertrek in Scarborough bij de receptie van de camping de beste manier om Brisbane te bezoeken nagevraagd. De CityCat, een openbaar vervoermiddel per boot, werd ons aangeprezen. Boot, want Brisbane heeft de Brisbane rivier dat dwars door de stad loopt.. In onze reisgids werd deze manier ook aangeraden, zo zie je de stad op de beste manier stond er. En of.

We vonden gemakkelijk parking, vlakbij een , Brett's Warf. Meevaller nummer één want het was gratis, en dat voor een miljoenenstad. Ik heb wel wat ervaring met openbaar vervoer maar hier had ik ook geen idee hoe dit in elkaar zat. Gewoon mee in het gaan zitten samen met een klein groepje wielertoeristen en wachten op de boot. komt zo.



De vertelde ons dat het voordeliger was om een dagticket te kopen aan 5 AUD per persoon omdat het zaterdag was. En het was bovendien geldig op alle openbare vervoersmiddelen. Ze was enorm vriendelijk want ze hielp ons bij het kiezen van de beste afstapplaats. En als we nog vragen hadden moesten we maar een shout geven.

We namen plaats vooraan op de CityCat, samen met de coureurs. Het waaide hard vooraan op de boot maar dat gaf ons wel het beste zicht. Je wordt een beetje dubbel verwend als je de boot van ver neemt, want er zit een dubbele meander in de Brisbane rivier, waardoor het gezichtsveld op de stad ongeveer hetzelfde blijft terwijl je dichterbij het centrum komt.

Het werd ons tijdens de trip ook duidelijk dat de rivier centraal staat in het leven van de Brisbanner (of Brisbaan, Brisbannees, Brisbién, zoals u wenst). Veel mensen maakten gebruik van de boot maar ook veel (rijkere) mensen namen hun eigen boot, waarschijnlijk vertrokken aan hun privésteiger, van aan hun huis, waar wij een lening op 300 jaar zouden moeten voor aangaan.



Londen heeft de London, San Fransisco de Golden Gate, Antwerpen had bijna de Lange Wapper, en Brisbane heeft de Story Bridge. Allemaal bruggen die meteen opvallen in een skyline. De Story Bridge werd tijdens de Grote Depressie gebouwd om werkgelegenheid te creëren en het moreel van de stad op te krikken. Ik was er niet bij dus heb geen idee of dat gelukt is, dat van het moreel.



En toch wel een serieuze skyline. Ik was zelf wel wat onder de indruk want ik had nog niet echt in een stad rondgelopen met zo'n hoogbouw. Ze waren er zelfs nog eentje aan het bijzetten die de hoogste van de stad zou worden. Elke heeft al wat rondgecrossed in grote steden in de VS, dus die is al meer gewend aan een tijdelijk Napoleoncomplex.





We liepen over Queen Street, de autoloze grote winkelstraat. Elke was in haar nopjes maar ze heeft niets gekocht. Ze spaart het allemaal voor Sydney, dat beloofd. Ik zal mijn geduld maar al sparen.

Voor een grote stad (1,6 miljoen inwoners) is de stad toch opvallend rustig. Wel, je hebt in iedere stad wel de plaatselijke Ronny die moet laten zien hoeveel percent van zijn vermogen in zijn auto steekt. De Botanic Gardens, is een opvallend rustige plaats in het midden van het stadscentrum. Je hoort er weinig van de auto's of andere geluiden die je normaal in een stad zou moeten horen. Je ziet er mensen in het gras liggen, gezinnen met kinderen en opvallend veel fietsers.

We liepen terug het centrum in via het oude en het nieuwe parlementsgebouw van Queensland, waar een kerstboom al klaarstond. We wierpen een rare blik naar elkaar en konden moeilijk voorstellen kerst te vieren in de zomer. Kerst vier je toch bij een smeulende haard als alles wit is buiten?!

Anzac Square, een plein ter nagedachtenis voor oudstrijders en hen die sneuvelden voor het Vaderland (ironisch genoeg de meeste voor het Moederland). Anzac staat voor Australian & New Zealand Army Corps. Het heeft een aparte feestdag op 25 april, Anzac Day. Op 25 april 1915 namen de Australiërs, samen met andere volkeren van het Britse Rijk, deel aan de aanval op Gallipoli, hedendaags Turkije. Ookal vergeten ze soms dat andere volkeren toen meer verliezen hadden, of de Australiërs zelf meer verliezen hadden bij de Slag om Ieper, het was de eerste keer dat het Australische broederschap en moed ten tonele kwam. Doorheen heel het land, soms in de kleinste plaatsjes, kom je van deze herdenkingen tegen. Beetje raar voor een land dat nog nooit een oorlog op eigen bodem heeft uitgevochten vind ik.



We gingen Chinatown verkennen. In onze gids stond er een mooie foto van de ingang tot het drukke stadsdeel maar we hebben het nooit gevonden. Er was een markt, denken we, want ik zie Aziaten nog in staat om altijd op straat te staan met hun spullen. We liepen er eens rond en hadden het er wel gezien.

Geen idee om terug aan de te raken. De tabellen van de bus gaven enkel namen en richtingen, geen routes. Ik sprak een buschauffeur aan en vroeg hem hoe we het beste naar een CityCathalte raken. Terwijl het groen voor hem was nam hij de tijd en moeite om ons te helpen. Een chauffeur van De Lijn had een toerist al lang de buitenkant van zijn deuren laten zien denk ik.

We hadden nog afgesproken met het Engelse duo dat we op de camping in Airlie Beach hadden leren kennen. Ze zaten in Byron Bay, een plaats dat ook nog op onze to-do lijst stond. Omdat we met de Schooliespest zaten, met als epicentrum Surfers Paradise, lieten we dat wijselijk, en letterlijk, links liggen. We zagen langs de motorway ook alle grote pretparken liggen. Wet 'n Wild, Seaworld, Movieworld, ...

Beetje onder Surfers Paradise namen we afscheid van Queensland. We reden New South Wales (NSW) binnen en werden er meteen op duidelijk gemaakt dat in deze staat de maximumsnelheid 110 km/u is en als je sneller wil gaan dat je broek kan scheuren, of zelfs je rijbewijs. Ik werd er wat stil van, afscheid van Queensland, het begin van ons avontuur en een staat die de diversiteit van Australïe herbergt.

Aangekomen in Byron Bay. Bij het drukste rondpunt stond de politie alcoholcontrole te houden. Veel politie op straat, omwille van het zuipfestijn van de 17-jarigen. Je kon over de (puisten)koppen lopen. Afgesproken in de grootste pub van het dorp, bleek dat ze die avond nog de bus richting Sydney namen. Er was geen enkel bed meer vrij. Samen nog wat liggen babbelen en fish & chips gegeten. We gaven ze nog een lift en wensten ze een goeie, 14 uur durende busrit toe.

Onze eerste nacht in NSW waren we niet van plan tussen de stinkende pampers door te brengen dus we gingen in het donker op zoek naar een rustigere plaats. We kwam aan in Lennox Head en bij het drukken op het nachtbelletje van de paatselijke camping werd ons de vraag gesteld of we ouder waren dan 21, dit omwille van het verbod op Schoolies. Eureka!

Jap out. 10:33