Dag 10 - Carnarvon National Park

Na een goede nachtrust werden we wakker van het gedruppel op de camper. De camping bevond zich op een plek waar er echt niets in de buurt was, buiten bos, beesten waar ik liever niet aan denk en andere snurkende campeerders. Het is dus best mogelijk dat je 's morgens wakker wordt met enkele kangoeroes naast je bed.
We hoopten beide dat het zou stoppen met regenen want 14 km wandelen met regen op modderige wegen en glibberige stenen is ook niet alles. Nu ja... dat zou aan de andere kant het avontuur nog wat spannender maken.
Terwijl Jap zich bezig hield met het ontbijt van bacon & eggs (jawel!), want we moesten beetje kracht opdoen, zorgde ik ervoor dat onze rugzak klaarstond, met het nodige water en eten.

De dag voordien waren we nog Amerikanen tegengekomen die de wandeling die dag hadden gedaan.
Zij waren tegen 8u eraan begonnen en terug toegekomen op de camping rond 17u. Aangezien deze mensen al wat ouder waren en zelf zeiden dat ze al

wat zwakke beenderen hadden, hadden we voor onszelf een 7-tal uur voorop gesteld.
Zij hadden ons ook de raad gegeven om eerst tot het uiterste punt wat we wouden zien te wandelen, de langste route was 22 km, om dan zo terug naar beneden te komen en de zijwandelpaden te doen.

Aan de receptie hadden ze ons meegedeeld dat Carnarvon een 4km was vanaf de camping, op zich goed te doen te voet, maar we zouden die dag nog genoeg km's mogen doen dus besloten we toch maar om met de camper tot het NP te rijden.

Carnarvon NP is een zeer groot national park waarvan wij de Carnarvon Gorge gedaan hebben omdat deze het best toegankelijk is. Dit is een lange canyon uitgesleten door de Carnarvon creek.



Daar aangekomen nog even het toilet bezocht en wat info gevraagd aan de rangers en we konden eraan beginnen.
We zouden onze wandeling doen tot aan de Art Gallery, dit is een plek waar zeer oude Aboriginalkunst werd teruggevonden.
Toch hebben we even getwijfeld om de wandeling verder te zetten naar de "Cathedral Cave", dit was nog eens 7 km extra, maar omdat we niet meer gewoon zijn dan de 2 km van ons appartement, rond het fort van Merksem en terug, gingen we onszelf niet TE hard pijnigen.

Tijdens onze tocht werden onze spieren goed getraind. Het "wandelpad" door de gorge liep dan een stuk berg op, dan weer een stukje bergaf. Ook moesten we meermaals de creek oversteken en dit door over grote stenen die in het water lagen te stappen. We hebben dit bewust zeer voorzichtig gedaan, want Jap zijn fotografieapparatuur is nu net wel iets te kostelijk om daarin te laten verdrinken ;-).



Ook was de rugzak met eten en drank veel te zwaar, waardoor de vermoeidheidsgraad toch nog een tikkeltje hoger lag. Maar ja... wij als wandelleken wouden op alles voorbereid zijn. We hebben dan ook besloten om tijdens onze toch nu en dan eens van rugzak te wisselen, want onze schouders zouden anders nog meer getraind of beter gepijnigd geweest zijn.



Ondertussen begon de zon er ook af en toe door te komen en werden we nu en dan ook afgekoeld door een beetje regen.
De wandeling tot de Art Gallery viel uiteindelijk beter mee dan gedacht en heeft ons ongeveer 1u en half gekost.

Daar toegekomen waren we toch blij dat we even op adem konden komen. We hebben ons buikje dan gevuld en voldoende gedronken. Op dat ogenblik kwamen er nog een man en vrouw, met hun dochtertje toe. Ze bleken uit Sydney te zijn en hebben er dan ook een babbeltje mee geslaan.

De Gallery bestaat uit een soort "stencils" van boomerangs, stenen, gebruiksvoorwerpen, handen, ... op 62 meter hoge zandsteen rotsen.
Ikzelf voelde me toch maar klein om langs zo een grote wand te staan, maar het was ZEER impressionant.



Na wat gerust te hebben en het getetter zouden we onze weg terugzetten naar ons vertrekpunt, met als volgende tussenstop de Ward's Canyon.



Al was het maar 270 meter van het hoofdwandelpad. Ikzelf was in ieder geval kapot na het doen van de trappen en bepaalde stukken stijl bergop lopen :-).
Je komt hier terecht in een kleine zijkloof waar er ook een kleine waterval te zien is.



De zon begon uiteindelijk al wat harder door te breken en ikzelf moest toch al wat meer snakken naar adem.
Je ziet het... Ik ben zo een wandelingen in ons Belgenland alles behalve gewoon :-).
Het volgende wat we zouden tegenkomen was het "Amphitheatre", op zo'n 630 meter gelegen van het hoofdwandelpad.
Jaren geleden zorgde de stroming van water ervoor dat er scheuren ontstonden in de zandsteen. Na lange tijd werden deze scheuren harder en het water kon zo dus verder een weg banen door deze stenen en uiteindelijk ontstond een soort "kamer" binnen de muren van de gorge.



Na het oversteken van de creek en wat trapjes doen kwamen we hierin terecht.
Het weergalmen van onze stemmen, de zonnestralen die verschenen in de open ruimte en het geluid van stromende water jawel het gaf me een rustgevend gevoel.

Enkele sfeerbeelden:





Onze volgende stop zou "Moss Garden" zijn ongeveer een 650m gelegen van het hoofdwandelpad. Ook hier maakte het doen van trapjes, bergop wandelen en het paar keer oversteken van de gorge, dit korte stukje ook weer vermoeiend.
Althans voor mij toch, want Jasper wandelde elke keer gretig verder alsof hij er niets van voelde.

Uiteindelijk kwam je op een plek waar een watervalletje terechtkomt in een "pool".



Door het jarenlang druppelende water door de zandsteen onstond er hier een plek waar mos en varens zich begonnen ontwikkelen.
Een zeer mooi idilische plekje... Je kan het vergelijken met een plek waar je wel over leest, maar dat het haast onwaarschijnlijk lijkt dat zo een dingen echt bestaan.

Uiteindelijk zou het de bedoeling geweest zijn om "Boolimba Bluff" op onze terugweg ook nog mee te pikken. Dit zou een omweg van een 6 km extra , maar omdat de zon ondertussen zijn weg had gevonden door de wolken en we beiden al wat harder vermoeid waren, besloten we dit over te slaan en eventueel de volgende morgen te doen.

Mickey Creek Gorge en Baloon Cave waren ook nog 2 andere wandelingen die we wouden doen, maar eenmaal terug in de camper, gaven we het beide op. Het "eventjes" gaan zitten, was dus geen goed idee geweest.
Onze voetjes en benen konden niet meer en het was ondertussen toch ook al 14u.
We hadden onze wandeling dus sneller volbracht dan we hadden vooropgesteld! Jajaj we hadden toch een beetje onszelf onderschat :-).

We besloten dan maar terug richting camping te gaan en wat te eten te maken, want de graankoeken en nootjes waren duidelijk niet genoeg!

Na het eten stroomde bij Jap wel degelijk al zijn energie naar zijn maag, want het komende anderhalf uur lag hij KO in bed :-D.
Na een verfrissende douche was het de bedoeling om toch nog even de vogelbekdieren te gaan spotten, dit is ons spijtig genoeg niet gelukt. Het was ondertussen alweer begonnen met regenen...
Omdat je daar zo afgelegen zat, zat er niet veel anders op dan ons "op te sluiten" in onze camper en wat te eten te maken.
Gelukkig hadden we ook nog een fles wijn en begon de vermoeidheid al snel terug door te breken.
We hebben dan ook maar besloten om vroeg ons bedje in te kruipen.

Elke 18:30