Dag 9 - Emerald - Sapphire - Carnavon NP

Ze maken er in Oz een sport van om grote dingen in dorpjes te plaatsen om wat toeristen aan te trekken. Bowen had zijn mango, Emerald heeft een groot Van Gogh schilderij.



Authentiek zal het wel niet zijn, en ik betwijfel dat elke inwoner wel weet wie Van Gogh was. En eigenlijk heeft het schilderij niets te maken met de streek. We zaten vlakbij de grootste edelstenenmijn van het zuidelijk halfrond. Vandaar namen zoals Emerald, Sapphire of Rubyvale.

Ik had thuis op het internet gelezen dat je als toerist zelf je geluk eens kon wagen om iets te vinden. Je mocht het daarna als souvenier houden, met wat geluk vond je misschien wel iets van serieuze waarde...

Hoe het precies in zijn werk zat wisten we niet, we hadden in het toeristisch centrum van Clermont al even gepolst, je moest er gewoon naartoe rijden; Sapphire of Rubyvale. We hebben dan toch een stukje op de Steenbokskeerkring (Capricorn Highway) gereden, een rit die in de Capitool reisgids aangeprezen stond en waar we over aan het twijfelen waren.

Dit is echt al outback, al vonden ze in Sapphire dat dat pas een paar 100km verder begon, maar ik denk dat ze daar hetzelfde zouden zeggen... Het bord dat het toeristisch infopunt aanduid kwam uit bij het enige tankstation en supermarkt van Sapphire. Ze zijn hier multifunctioneel, groot is het althans niet. Toch even navragen of we wel juist zitten, nog altijd geen idee hoe we aan de slag moeten. De iets oudere meneer achter de kassa was vrij duidelijk toen ik vroeg of dit het toeristisch centrum was. Heb em het toch twee keer moeten laten zeggen want geef de mensen hier allemaal een lang stukje stroo in hun mond, een gunbelt en een paard en je waant je 140 jaar terug in de tijd. Hier moet je al goed luisteren om de mensen deftig te verstaan, maar het heeft wel charme en geeft je het gevoel van te reizen binnen een reis. (Duuh, you know what I mean)

Ze geven je er de keuze, je kunt een bucket of wash (lees: een emmer met vuile stenen en veel aarde/stof) kopen of je kunt zelf met pikhouweel(?), wat zeven en ik hoop veel zonnecreme en water ergens zelf wat stenen verzamelen in de hoop je iets vindt. We waren nog van plan richting Carnarvon NP die dag te reizen, en een deathwish hadden we nog niet; het was het warmste we tot nog toe gehad hadden. Geef ons maar zo'n emmer met vuile stenen en leg het ons maar uit. We zijn van België en kennen enkel bakstenen.

Je gooit wat van je emmer in een dubbele zeef, zet die in een hefboom die over een ton met water bengelt en je maakt de stenen proper en laat tegelijk de kleine steentjes naar de onderste zeef vallen. Als de meeste kleine steentjes naar onder zijn gevallen haal je de bovenste zeef eraf en draai je ze snel om, zoals je een cake zou omdraaien. Hier heb je weinig kans dat je iets van waarde vindt, en anders zou het ineens een grote steen zijn, en was onze reis wel misschien meteen terugbetaald.



Je vindt de meeste safieren en zirkonen in de onderste zeef. Wel, in het begin vond de expert de meeste want wij namen er altijd kwarts of ijzererts uit. De truk zat em eigenlijk in de zon. De dingen die je moest vinden waren doorzichtig in de zon. Ze zijn er wel vriendelijk genoeg (of misschien willen ze niets verspillen?) om zelf nog eens te controleren voor je de stenen weggooit. We waren er ook de enige toeristen aanwezig en namen rustig de tijd voor ons.

Aan de hand van de vorm en of de steen al dan niet veel scheurtjes of barsten heeft is het de moeite em te laten slijpen om dan te verwerken in een juweel. Ze gaven ons zelfs een adres in Bangkok, het is daar het goedkoopst naart schijnt. Verwonderd me ook niets.

De beste zijn 'dogstones', een vorm die wat op het bovenste van een obelisk lijkt. De slechte noemen ze bombs, maar dat zeggen we beter niet op het vliegtuig.

Het resultaat van twee emmers: we vonden het best nog leuk! En het is een beetje zoals de lotterij, er stonden daar emmers te kiezen, we kozen er elk eentje.



Om in Carnarvon National Park te komen moesten we terug richting Emerald en daar zuidwaards rijden. Emerald zelf heeft in zijn historie twee maal een brand gehad dat alles buiten het station gelijk met de grond gemaakt heeft. Buiten het groot schilderij is dat nog het enige noemswaardige. Het dateert nog van 1900. Een snelle hap (fast food) bij Red Rooster, iets dat we in Europa niet kennen. Geen nood, we missen niet echt iets.

Bij het huren van onze camper hadden ze ons de raad gegeven uit de buurt van roadtrains te blijven. Ze zijn experts in het opscheppen van stenen en ze tegen je voorruit te deponeren. Bij het voorbijsteken van zo'n mastodont kregen we geen sterretje van 2 euro maar ineens een hele barst. Die dingen zijn niet om mee te spelen, sommige zijn 40 meter lang (hence the name) en vervoeren zowat alles naar overal.

Onderweg naar Carnarvon nog wat mooie plaatjes geschoten, we kwamen echt wel mooie landschappen tegen. Het weer zat ook mee, en de wolken hier zijn ook wel speciaal. Hier de beste geselecteerd:



De eerste 19km bij het verlaten van de Carnarvon Development Road zijn nog verhard maar de laatste 24km maar enkele stukken. Hier staan de koeien ook waar ze willen. Er stond op een gegeven moment een kudde in het midden van de weg.



Ik heb dan maar even mijn roots laten spreken en als een echte herder de steaks nog wat malser laten worden. En de mijne ook. Spijtig dat we geen filmpjes kunnen uploaden, het staat op film, héhéhé.

Het landschap bracht ons dichter en dichter bij de gorge die we de dag erna zouden trotseren. Het zou onze afziendag worden. Hier kun je verschillende wandelingen doen, sommige zelfs meer dan 20km.

De camping aangekomen. Duurste tot nu toe (34 AUD/nacht) en het bijhorende winkeltje maakt vlot gebruik van zijn monopoly. Er is niet in de buurt. En het sattelietinternet kost 3 AUD/15min en gaat waarschijnlijk nog trager dan het gratis McDonalds internet, wat bijna onmogelijk lijkt. We hebben het er niet op gewaagd. We zaten dan ook als gevolg twee dagen zonder internet of gsm verkeer. Ik begon al rare puisten te krijgen van het afkicken.

Wat wel speciaal aan de camping was, ze hadden er een platypuspool, ofte een vogelbekdiervijver. Er zou een familie van vier zitten en zijn het best te spotten 's ochtends of 's avonds. We gingen snel nog even kijken. Zo'n 45min zitten wachten, en we waren niet alleen. Het zijn dan ook één van de gekste dieren op de wereld. Het bleek nog maar eens dat de natuur niet voorspelbaar is en zijn eigen wil heeft. We zagen wel wat vissen en een schildpad in het water. En de mensen voor ons zelfs een slang.

Nog snel wat pasta met pesto en kip, met wat extra zout om het vocht beter op te slaan. Al zal dat overgebleven pintje van de dag ervoor dat wel geneutraliseerd hebben...
Cheers mate!

Jap out.

12:23